Przewlekłe zaparcia są powszechnym, a jednocześnie trudnym do rozwiązania problemem zdrowotnym, który może znacząco obniżać jakość życia. Częstość ich występowania wzrasta wraz z wiekiem – szacuje się, że po 65. roku życia dotykają około 20-30% osób. Zaparcia występują również częściej u kobiet, które zmagają się z nimi nawet 2-3 razy częściej niż mężczyźni.

Zgodnie z Kryteriami Rzymskimi IV rozpoznanie zaparć czynnościowych wymaga występowania przez co najmniej 3 miesiące minimum dwóch z poniższych objawów podczas co najmniej 25% wypróżnień:

• nasilone parcie podczas defekacji
• twardy lub grudkowaty stolec
• uczucie niepełnego wypróżnienia
• uczucie przeszkody lub blokady w odbytnicy bądź odbycie
• konieczność ręcznego wspomagania wydalania stolca
• mniej niż trzy spontaniczne wypróżnienia tygodniowo

W diagnostyce zaparć niezwykle ważne jest wykluczenie poważnych chorób przewodu pokarmowego, takich jak nowotwory jelita grubego, niedrożność przewodu pokarmowego czy nieswoiste choroby zapalne jelit, w tym choroba Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Dopiero po wykluczeniu przyczyn organicznych można rozważać rozpoznanie zaparć czynnościowych.

Zaparcia czynnościowe są związane przede wszystkim z zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego i nieprawidłową koordynacją procesu wypróżniania, a nie ze zmianami strukturalnymi w obrębie jelit. Wyróżnia się dwa główne mechanizmy odpowiedzialne za ich rozwój:

• spowolnienie pasażu jelitowego, prowadzące do rzadszego oddawania stolca
• zaburzenia koordynacji mięśni dna miednicy, odbytnicy i odbytu podczas defekacji przy prawidłowym czasie pasażu jelitowego

Jak przebiega prawidłowe wypróżnienie?

Proces wypróżniania jest złożonym mechanizmem kontrolowanym zarówno przez autonomiczny układ nerwowy, odpowiedzialny za funkcje niezależne od naszej woli, jak i przez układ somatyczny, który umożliwia świadomą kontrolę mięśni zaangażowanych w defekację.

Na prawidłowe wydalanie stolca wpływają przede wszystkim:

• objętość i konsystencja stolca
• aktywność perystaltyczna jelita grubego
• prawidłowe funkcjonowanie mięśni i nerwów odbytnicy oraz odbytu
• budowa anatomiczna jelita grubego i odbytu

Stolec człowieka składa się średnio w około 75% z wody, natomiast pozostałe 25% stanowią składniki stałe, takie jak bakterie jelitowe, niestrawione resztki pokarmowe, złuszczone komórki nabłonka oraz substancje nieorganiczne.

Prawidłowy czas pasażu jelitowego, czyli czas potrzebny na przemieszczenie się treści pokarmowej przez przewód pokarmowy od momentu spożycia do wydalenia, wynosi średnio od 30 do 40 godzin. Im dłużej treść pokarmowa pozostaje w jelicie grubym, tym więcej wody zostaje z niej wchłonięte, a stolec staje się bardziej zbity i trudniejszy do wydalenia.

Bristolska skala uformowania stolca

W 1992 roku badacze z Uniwersytetu w Bristolu opracowali Bristolską Skalę Uformowania Stolca (Bristol Stool Form Scale), która do dziś jest jednym z najczęściej wykorzystywanych narzędzi oceny pracy jelit.

Skala dzieli stolec na siedem typów różniących się kształtem i konsystencją:

Typ 1 – pojedyncze, twarde grudki przypominające orzechy, trudne do wydalenia.

Typ 2 – stolec o wydłużonym kształcie, ale wyraźnie grudkowaty.

Typ 3 – stolec o wydłużonym kształcie z pęknięciami na powierzchni.

Typ 4 – stolec gładki, miękki, wydłużony; uznawany za najbardziej prawidłowy.

Typ 5 – miękkie kawałki stolca o wyraźnych krawędziach, łatwe do wydalenia.

Typ 6 – luźne, postrzępione fragmenty stolca o papkowatej konsystencji.

Typ 7 – stolec całkowicie wodnisty, pozbawiony elementów stałych.

Typy 1 i 2 najczęściej wskazują na zaparcia i wydłużony czas pasażu jelitowego. Typy 3 i 4 są uznawane za najbardziej prawidłowe. Natomiast typy 6 i 7 mogą świadczyć o przyspieszonym pasażu jelitowym lub biegunce.

Źródło grafiki.

Przyczyny zaparć

Patogeneza zaparć jest złożona i wieloczynnikowa. Na rozwój zaburzeń wypróżniania mogą wpływać zarówno czynniki związane ze stylem życia i dietą, jak i choroby przewlekłe, stosowane leki czy zaburzenia funkcjonowania układu nerwowego. W praktyce rzadko można wskazać jedną, konkretną przyczynę problemu. Najczęściej zaparcia są wynikiem współwystępowania kilku czynników, które wzajemnie się nasilają.

Niedostateczna podaż płynów

Jednym z pierwszych elementów, które należy przeanalizować w przypadku przewlekłych zaparć, jest stopień nawodnienia organizmu.

Woda odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu prawidłowej konsystencji stolca oraz sprawnego pasażu jelitowego. Gdy organizm otrzymuje zbyt mało płynów, zwiększa się zwrotne wchłanianie wody w jelicie grubym, przez co stolec staje się bardziej suchy, twardy i trudniejszy do wydalenia.

Niedostateczne nawodnienie może również wpływać na osłabienie perystaltyki jelit, czyli rytmicznych skurczów mięśni odpowiedzialnych za przesuwanie treści pokarmowej wzdłuż przewodu pokarmowego. Wolniejszy pasaż dodatkowo zwiększa utratę wody ze stolca, pogłębiając problem.

W niektórych przypadkach odwodnieniu mogą towarzyszyć również zaburzenia gospodarki elektrolitowej, które negatywnie wpływają na funkcjonowanie mięśni oraz układu nerwowego kontrolującego pracę jelit.

Objawy mogące sugerować niedostateczne nawodnienie obejmują:

• wzmożone pragnienie
• ciemne zabarwienie moczu
• suchość skóry i błon śluzowych
• uczucie zmęczenia
• obniżoną wydolność fizyczną i psychiczną

Niska podaż błonnika pokarmowego

Dieta uboga w błonnik należy do najczęstszych przyczyn przewlekłych zaparć.

Błonnik nie jest trawiony ani wchłaniany w przewodzie pokarmowym, jednak pełni szereg funkcji niezbędnych dla prawidłowej pracy jelit. Zwiększa objętość mas kałowych, poprawia ich uwodnienie, stymuluje perystaltykę oraz stanowi pożywkę dla mikroorganizmów zasiedlających przewód pokarmowy.

Dobowe spożycie błonnika powinno wynosić około 25-35 g, choć u niektórych osób korzystne może być spożywanie większych ilości.

Błonnik rozpuszczalny

Błonnik rozpuszczalny tworzy w kontakcie z wodą żelową strukturę, która zwiększa uwodnienie stolca i ułatwia jego przesuwanie przez jelita.

Jest również fermentowany przez bakterie jelitowe, co prowadzi do powstawania krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA), takich jak maślan, propionian i octan. Związki te biorą udział w utrzymaniu prawidłowego funkcjonowania bariery jelitowej, regulacji odpowiedzi immunologicznej oraz motoryki przewodu pokarmowego.

Błonnik nierozpuszczalny

Błonnik nierozpuszczalny nie rozpuszcza się w wodzie i w niewielkim stopniu podlega fermentacji bakteryjnej. Jego główną funkcją jest zwiększanie objętości treści jelitowej oraz mechaniczne pobudzanie perystaltyki. Dzięki temu przyspiesza pasaż jelitowy i wspomaga regularne wypróżnienia.

Choć odpowiednia podaż błonnika jest niezwykle ważna, należy pamiętać, że jego gwałtowne zwiększenie bez jednoczesnego zwiększenia podaży płynów może nasilać wzdęcia, dyskomfort oraz zaparcia.

Inne nieprawidłowości żywieniowe

Nieregularne spożywanie posiłków

Regularne spożywanie posiłków wspomaga fizjologiczne odruchy przewodu pokarmowego, w tym odruch żołądkowo-okrężniczy, który pobudza aktywność jelita grubego po jedzeniu.

Nieregularne jedzenie może zaburzać naturalny rytm pracy przewodu pokarmowego i sprzyjać występowaniu zaparć.

Dieta bogata w żywność wysokoprzetworzoną

Produkty wysoko przetworzone zwykle zawierają niewielkie ilości błonnika, natomiast często są bogate w cukry proste, tłuszcze nasycone, sól oraz dodatki technologiczne.

Ich nadmierne spożycie może negatywnie wpływać na skład mikrobioty jelitowej, zwiększać stan zapalny o niskim nasileniu oraz zaburzać prawidłową pracę przewodu pokarmowego.

Nadmierne spożycie cukrów prostych

Dieta bogata w słodycze, słodkie napoje i wysoko przetworzone produkty może sprzyjać niekorzystnym zmianom w składzie mikrobioty jelitowej oraz zaburzeniom metabolicznym, które pośrednio mogą wpływać na motorykę przewodu pokarmowego.

Duża ilość mięsa przy niskiej podaży produktów roślinnych

Samo spożywanie mięsa nie jest bezpośrednią przyczyną zaparć. Problem pojawia się najczęściej wtedy, gdy produkty pochodzenia zwierzęcego wypierają z diety warzywa, owoce, rośliny strączkowe i pełnoziarniste źródła błonnika.

Taki model żywienia prowadzi do obniżenia podaży błonnika i może zwiększać ryzyko zaburzeń pracy jelit.

Brak aktywności fizycznej

Regularna aktywność fizyczna jest jednym z najważniejszych elementów profilaktyki i leczenia zaparć.

Ruch wpływa korzystnie na pracę przewodu pokarmowego poprzez:

• stymulację perystaltyki jelit
• skrócenie czasu pasażu jelitowego
• poprawę ukrwienia przewodu pokarmowego
• korzystny wpływ na skład mikrobioty jelitowej
• wspomaganie prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego regulującego proces wypróżniania

Największe korzyści obserwuje się przy regularnej, umiarkowanej aktywności fizycznej, takiej jak spacery, marsze, jazda na rowerze, pływanie czy trening aerobowy.

Nieprawidłowe nawyki związane z wypróżnianiem

Odruch defekacji jest procesem fizjologicznym, który może ulegać osłabieniu wskutek wielokrotnego ignorowania potrzeby wypróżnienia.

Regularne wstrzymywanie oddawania stolca prowadzi do wydłużenia czasu jego zalegania w jelicie grubym. W efekcie zwiększa się wchłanianie wody, a stolec staje się twardszy i trudniejszy do wydalenia.

Długotrwałe tłumienie odruchu defekacyjnego może również zaburzać naturalny rytm wypróżnień i sprzyjać rozwojowi przewlekłych zaparć.

Leki mogące wywoływać zaparcia

Zaparcia należą do częstych działań niepożądanych wielu grup leków. Do najczęściej wymienianych należą:

• niektóre leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zwłaszcza antagoniści wapnia)
• opioidy
• część leków przeciwdepresyjnych
• leki przeciwpadaczkowe
• preparaty żelaza
• suplementy i leki zawierające wapń
• niektóre leki stosowane w chorobie Parkinsona
• leki moczopędne

W przypadku pojawienia się zaparć po rozpoczęciu farmakoterapii warto skonsultować się z lekarzem prowadzącym w celu oceny możliwego związku między objawami a stosowanym leczeniem.

Przyczyny medyczne i zaburzenia współistniejące

Choć w wielu przypadkach zaparcia wynikają z nieprawidłowej diety, niewystarczającego nawodnienia czy siedzącego trybu życia, nie należy zapominać, że mogą być również objawem choroby podstawowej. Szczególną uwagę warto zwrócić na sytuacje, gdy zaparcia pojawiają się nagle, są oporne na leczenie lub towarzyszą im inne niepokojące objawy, takie jak utrata masy ciała, niedokrwistość, krwawienie z przewodu pokarmowego czy silne bóle brzucha.

Zaburzenia hormonalne i metaboliczne

Prawidłowa praca przewodu pokarmowego jest ściśle związana z funkcjonowaniem układu hormonalnego. Hormony wpływają między innymi na tempo przemian metabolicznych, aktywność mięśni gładkich jelit oraz funkcjonowanie układu nerwowego odpowiedzialnego za regulację motoryki przewodu pokarmowego.

Niedoczynność tarczycy

Jedną z najczęstszych endokrynologicznych przyczyn zaparć jest niedoczynność tarczycy.

Niedobór hormonów tarczycy prowadzi do spowolnienia procesów metabolicznych zachodzących w organizmie, co obejmuje również zmniejszenie aktywności perystaltycznej jelit. W konsekwencji dochodzi do wydłużenia czasu pasażu jelitowego, nadmiernego zagęszczenia stolca oraz trudności z wypróżnianiem.

Poza zaparciami mogą występować również:

• przewlekłe zmęczenie
• senność
• uczucie zimna
• sucha skóra
• przyrost masy ciała
• obniżenie nastroju
• zaburzenia koncentracji

W przypadku przewlekłych zaparć warto rozważyć ocenę funkcji tarczycy poprzez oznaczenie stężenia TSH, fT4 oraz fT3.

Cukrzyca

Zaparcia występują u znacznej części osób chorujących na cukrzycę, szczególnie w przypadku wieloletniej, niewyrównanej choroby.

Jednym z głównych mechanizmów jest neuropatia autonomiczna, czyli uszkodzenie nerwów regulujących pracę narządów wewnętrznych. Może ona prowadzić do zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego, spowolnienia pasażu jelitowego oraz trudności z wypróżnianiem.

Dodatkowo znaczenie mogą mieć:

• zaburzenia funkcjonowania mięśni dna miednicy
• zmiany w składzie mikrobioty jelitowej
• współistniejące zaburzenia metaboliczne
• niektóre stosowane leki

Skuteczne leczenie zaparć u osób z cukrzycą wymaga przede wszystkim odpowiedniej kontroli glikemii i leczenia choroby podstawowej.

Zaburzenia elektrolitowe

Prawidłowa czynność mięśni oraz przewodnictwo nerwowe zależą od odpowiedniego stężenia elektrolitów. Ich niedobór lub nadmiar może prowadzić do zaburzeń pracy przewodu pokarmowego.

Hiperkalcemia

Hiperkalcemia, czyli podwyższone stężenie wapnia we krwi, może powodować spowolnienie perystaltyki jelit i przewlekłe zaparcia.

Do najczęstszych przyczyn hiperkalcemii należą:

• nadczynność przytarczyc
• niektóre choroby nowotworowe
• choroby ziarniniakowe
• nadmierna podaż wapnia lub witaminy D

W przypadku stwierdzenia hiperkalcemii konieczna jest diagnostyka przyczynowa oraz leczenie zaburzenia podstawowego.

Hipokaliemia

Potas odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Jego niedobór może prowadzić do osłabienia aktywności skurczowej jelit, wydłużenia pasażu jelitowego oraz zaparć.

Do najczęstszych przyczyn niedoboru potasu należą:

• przewlekłe biegunki
• wymioty
• stosowanie leków moczopędnych
• zwiększona utrata płynów
• niedostateczna podaż w diecie

Niedobór magnezu

Magnez uczestniczy w regulacji przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i wpływa na prawidłową czynność mięśni przewodu pokarmowego. Jego niedobór może przyczyniać się do zaburzeń motoryki jelit i utrudniać regularne wypróżnienia.

Do czynników zwiększających ryzyko niedoboru magnezu należą:

• przewlekły stres
• niedoborowa dieta
• zaburzenia wchłaniania
• niektóre choroby nerek
• długotrwałe stosowanie wybranych leków

Dysbioza jelitowa

Mikrobiota jelitowa bierze udział w regulacji funkcjonowania przewodu pokarmowego. Mikroorganizmy zasiedlające jelita uczestniczą między innymi w fermentacji błonnika, produkcji metabolitów bakteryjnych oraz komunikacji pomiędzy jelitami a układem nerwowym.

Zaburzenia składu i funkcji mikrobioty, określane mianem dysbiozy jelitowej, mogą przyczyniać się do rozwoju zaparć, a przewlekłe zaparcia mogą jednocześnie nasilać istniejącą dysbiozę.

Do mechanizmów łączących dysbiozę z zaparciami należą między innymi:

Zaburzenia produkcji krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych

Zmniejszona produkcja SCFA może sprzyjać zaburzeniom pasażu jelitowego i przewlekłym zaparciom.

Zaburzenia osi jelitowo-mózgowej

Mikrobiota uczestniczy również w regulacji produkcji wielu substancji sygnałowych wpływających na funkcjonowanie przewodu pokarmowego.

Szczególne znaczenie ma serotonina, która odpowiada za regulację motoryki i wydzielania w jelitach. Szacuje się, że znaczna większość serotoniny powstaje właśnie w obrębie przewodu pokarmowego.

Zmiany w składzie mikrobioty mogą wpływać na jej dostępność, a tym samym na tempo pasażu jelitowego. Warto jednak podkreślić, że zależności pomiędzy mikrobiotą, serotoniną i zaparciami są złożone i nadal pozostają przedmiotem intensywnych badań.

IMO – jelitowy przerost metanogenów

Jedną z częściej rozważanych przyczyn przewlekłych zaparć jest IMO (Intestinal Methanogen Overgrowth), czyli jelitowy przerost mikroorganizmów produkujących metan.

Metanogeny należą do grupy archeonów i wykorzystują produkty fermentacji bakteryjnej do wytwarzania metanu. Badania wskazują, że zwiększona produkcja metanu może spowalniać pasaż jelitowy, co sprzyja występowaniu:

• przewlekłych zaparć
• uczucia pełności
• wzdęć
• bólu brzucha

IMO może współwystępować z innymi zaburzeniami mikrobioty, w tym z zespołami rozrostu drobnoustrojów jelita cienkiego. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wykonaniu wodorowo-metanowego testu oddechowego.

Choroby neurologiczne

Prawidłowy proces wypróżniania wymaga sprawnej współpracy układu nerwowego z mięśniami przewodu pokarmowego i dna miednicy. Z tego względu zaparcia często występują u osób cierpiących na choroby neurologiczne, takie jak:

• choroba Parkinsona
• stwardnienie rozsiane
• neuropatie obwodowe
• urazy rdzenia kręgowego
• następstwa udarów mózgu
• choroby nerwowo-mięśniowe

W wielu przypadkach zaparcia stanowią jedno z najbardziej dokuczliwych objawów pozajelitowych i mogą istotnie obniżać jakość życia pacjentów.

Nadużywanie środków przeczyszczających

Choć środki przeczyszczające są skutecznym elementem leczenia zaparć, ich długotrwałe i niekontrolowane stosowanie może prowadzić do pogorszenia funkcjonowania jelita grubego. Szczególne ryzyko dotyczy przewlekłego nadużywania preparatów stymulujących perystaltykę.

W skrajnych przypadkach może dojść do rozwoju tzw. inercji okrężnicy, czyli znacznego osłabienia aktywności motorycznej jelita grubego, co dodatkowo utrudnia wypróżnianie.

Inne przyczyny zaparć

Do pozostałych schorzeń i stanów zwiększających ryzyko występowania zaparć należą:

• ciąża
• endometrioza
• depresja
• zaburzenia odżywiania, w tym anoreksja i bulimia
• twardzina układowa
• toczeń rumieniowaty układowy
• inne choroby tkanki łącznej

W każdym przypadku przewlekłych, nasilonych lub nagle pojawiających się zaparć konieczne jest poszukiwanie przyczyny podstawowej, ponieważ skuteczne leczenie objawu wymaga przede wszystkim usunięcia lub ograniczenia czynnika, który doprowadził do jego wystąpienia.

Konsekwencje przewlekłych zaparć

Zaparcia często postrzegane są jako stosunkowo błaha dolegliwość, jednak przewlekłe zaburzenia wypróżniania mogą prowadzić do szeregu niekorzystnych następstw zdrowotnych. Długotrwałe zaleganie stolca w jelicie grubym, może sprzyjać rozwojowi niekorzystnych zmian w obrębie przewodu pokarmowego i wpływać negatywnie na samopoczucie.

Konsekwencje przewlekłych zaparć wykraczają daleko poza sam dyskomfort związany z wypróżnianiem. Mogą wpływać na funkcjonowanie mikrobioty jelitowej, gospodarkę hormonalną, stan psychiczny oraz jakość życia.

Pogorszenie jakości życia

Jednym z najczęściej obserwowanych skutków przewlekłych zaparć jest znaczące obniżenie jakości życia.

Osoby cierpiące na zaparcia często zgłaszają:

• przewlekły dyskomfort w obrębie jamy brzusznej
• uczucie pełności i rozpierania
• wzdęcia
• bóle brzucha
• uczucie niepełnego wypróżnienia
• obniżenie samopoczucia psychicznego

U części pacjentów przewlekłe zaparcia mogą prowadzić do ograniczenia aktywności społecznej, zawodowej i fizycznej, a także zwiększać ryzyko występowania objawów lękowych i depresyjnych.

Hemoroidy i szczelina odbytu

Oddawanie twardego stolca oraz długotrwałe, nasilone parcie podczas defekacji zwiększają ciśnienie w obrębie odbytu i odbytnicy.

W konsekwencji może dochodzić do rozwoju:

Choroby hemoroidalnej

Hemoroidy są poszerzonymi naczyniami żylnymi znajdującymi się w obrębie kanału odbytu. Do typowych objawów należą:

• świąd
• pieczenie
• krwawienie podczas wypróżnienia
• ból i dyskomfort

Szczeliny odbytu

Szczelina odbytu jest niewielkim pęknięciem błony śluzowej kanału odbytu, które może powodować:

• silny ból podczas wypróżniania
• krwawienie
• pieczenie utrzymujące się nawet kilka godzin po oddaniu stolca

Powstający ból często prowadzi do świadomego unikania wypróżnień, co dodatkowo nasila problem zaparć i tworzy błędne koło.

Zaburzenia funkcjonowania mięśni dna miednicy

Przewlekłe parcie podczas oddawania stolca może prowadzić do zaburzeń koordynacji mięśni uczestniczących w procesie defekacji. Z czasem może dojść do pogłębienia istniejących zaburzeń wypróżniania oraz zwiększenia trudności w skutecznym opróżnianiu odbytnicy.

W niektórych przypadkach konieczna jest fizjoterapia uroginekologiczna lub terapia biofeedback ukierunkowana na przywrócenie prawidłowej pracy mięśni dna miednicy.

Negatywny wpływ na mikrobiotę jelitową

Przedłużony czas pasażu jelitowego wpływa na środowisko panujące w jelicie grubym i może sprzyjać zmianom w składzie mikrobioty.

Przewlekłe zaparcia są związane między innymi z:

• zmniejszeniem różnorodności mikroorganizmów jelitowych
• zaburzeniami fermentacji błonnika
• obniżoną produkcją krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych
• zwiększonym ryzykiem dysbiozy jelitowej

Jednocześnie dysbioza może dodatkowo nasilać zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, tworząc mechanizm błędnego koła.

Zaburzenia produkcji metabolitów bakteryjnych

Mikroorganizmy jelitowe produkują szereg substancji wpływających na funkcjonowanie całego organizmu (wspomniane już SCFA). Przewlekłe zaparcia i współistniejąca dysbioza mogą przyczyniać się do zmniejszenia produkcji tych korzystnych metabolitów.

Zaburzenia osi jelitowo-mózgowej

Tak jak pisałam wcześniej – jelita i mózg pozostają ze sobą w ciągłej komunikacji za pośrednictwem tzw. osi jelitowo-mózgowej. Przewlekłe zaparcia mogą współwystępować ze zmianami w składzie mikrobioty oraz zaburzeniami funkcjonowania osi jelitowo-mózgowej, co potencjalnie wpływa zarówno na pracę jelit, jak i na samopoczucie psychiczne. Dlatego zaburzenia osi jelitowo-mózgowej mogą być zarówno przyczyną, jak i konsekwencją zaparć.

Warto jednak podkreślić, że zależności te są złożone i nadal stanowią przedmiot intensywnych badań naukowych.

Zwiększona ekspozycja jelita na potencjalnie szkodliwe metabolity

Wydłużony czas zalegania treści pokarmowej w jelicie grubym może prowadzić do zwiększonego kontaktu błony śluzowej z produktami przemian metabolicznych powstającymi podczas fermentacji i procesów gnilnych. Szczególnie dotyczy to diet ubogich w błonnik, a jednocześnie bogatych w wysoko przetworzoną żywność oraz nadmierne ilości białka zwierzęcego.

Choć wpływ tego zjawiska na zdrowie jest nadal przedmiotem badań, uważa się, że przewlekłe zaburzenia pasażu jelitowego mogą sprzyjać utrzymywaniu się stanu zapalnego o niskim nasileniu i pogarszać funkcjonowanie bariery jelitowej.

Wpływ na metabolizm hormonów

Jelita odgrywają ważną rolę w metabolizmie i wydalaniu wielu substancji, w tym hormonów steroidowych.

Prawidłowy pasaż jelitowy wspomaga usuwanie metabolitów hormonów wraz z kałem. W przypadku przewlekłych zaparć czas kontaktu tych związków z mikrobiotą jelitową ulega wydłużeniu, co może wpływać na ich dalsze przemiany metaboliczne.

Szczególnie dużo uwagi poświęca się obecnie tzw. estrobolomowi, czyli grupie bakterii jelitowych uczestniczących w metabolizmie estrogenów. Choć temat ten jest intensywnie badany, dokładne znaczenie kliniczne zależności pomiędzy zaparciami, mikrobiotą i gospodarką hormonalną nie zostało jeszcze w pełni wyjaśnione.

Ryzyko powikłań wymagających konsultacji lekarskiej

W większości przypadków zaparcia mają charakter czynnościowy, jednak utrzymujące się lub nasilające objawy wymagają diagnostyki medycznej.

Do objawów alarmowych należą:

• krew w stolcu
• smoliste stolce
• niezamierzona utrata masy ciała
• niedokrwistość
• silny lub narastający ból brzucha
• nagła zmiana rytmu wypróżnień
• zaparcia pojawiające się po 50. roku życia bez wcześniejszych problemów

Wystąpienie któregokolwiek z tych objawów powinno skłonić do pilnej konsultacji lekarskiej i pogłębienia diagnostyki.

Po wykluczeniu przyczyn wymagających diagnostyki podstawą postępowania pozostają modyfikację stylu życia.

Leczenie zaparć – dieta, nawodnienie i styl życia

Postępowanie w zaparciach powinno mieć charakter kompleksowy i opierać się przede wszystkim na modyfikacji stylu życia. Interwencje dietetyczne i behawioralne stanowią podstawę leczenia zaparć czynnościowych i często pozwalają znacząco zmniejszyć nasilenie objawów, a w wielu przypadkach całkowicie je wyeliminować.

Zwiększenie podaży błonnika pokarmowego

Jednym z kluczowych elementów terapii zaparć jest odpowiednia podaż błonnika pokarmowego, wynosząca zwykle 25-35 g na dobę.

W praktyce klinicznej zaleca się stopniowe zwiększanie jego ilości, aby uniknąć nasilenia wzdęć i dyskomfortu jelitowego.

Źródła błonnika w diecie

W codziennym jadłospisie powinny znaleźć się:

• warzywa (minimum kilka porcji dziennie), w tym: brokuły, kalafior, kapusta, marchew, buraki, jarmuż, fasola szparagowa
• nasiona roślin strączkowych (soczewica, ciecierzyca, fasola)
• owoce bogate w błonnik, takie jak maliny, jeżyny, porzeczki, kiwi czy śliwki
• orzechy i nasiona (siemię lniane, chia, orzechy włoskie, migdały)

Odpowiednie nawodnienie

Zalecana podaż płynów jest indywidualna i zależy od wielu czynników. Jednak u osób dorosłych często przyjmuje się orientacyjnie około 30-40 ml wody na kilogram masy ciała na dobę, z uwzględnieniem aktywności fizycznej, temperatury otoczenia i stanu zdrowia.

Aktywność fizyczna

Regularna aktywność fizyczna stanowi istotny element profilaktyki i leczenia zaparć. Najbardziej zalecane są umiarkowane formy aktywności, takie jak spacery, szybki marsz, jazda na rowerze, pływanie czy ćwiczenia aerobowe wykonywane regularnie.

Regularność wypróżnień i nawyki behawioralne

Prawidłowe nawyki związane z wypróżnianiem mają istotne znaczenie dla utrzymania fizjologicznego rytmu pracy jelit. Należy unikać:

• wstrzymywania parcia na stolec
• ignorowania naturalnego odruchu defekacyjnego
• długotrwałego „odraczania” wizyty w toalecie

Wsparcie mikrobioty jelitowej

Mikrobiota jelitowa odgrywa istotną rolę w regulacji motoryki przewodu pokarmowego. Jej prawidłowe funkcjonowanie wspierają:

• dieta bogata w błonnik i produkty roślinne
• ograniczenie żywności wysokoprzetworzonej
• regularna aktywność fizyczna
• odpowiednia ilość snu

W wybranych przypadkach pomocne mogą być probiotyki zawierające szczepy bakterii, które wykazują potencjalny wpływ na rytm wypróżnień i konsystencję stolca, m.in. Bifidobacterium lactis, Lactobacillus casei Shirota, Lactobacillus reuteri DSM 17938, Lactobacillus rhamnosus, Escherichia coli Nissle 1917.

Postępowanie wieloczynnikowe

Najlepsze efekty terapeutyczne uzyskuje się poprzez jednoczesne oddziaływanie na kilka elementów stylu życia, a nie pojedynczą interwencję. Oznacza to, że skuteczne leczenie zaparć zwykle wymaga:

• poprawy diety
• zwiększenia podaży płynów
• regularnej aktywności fizycznej
• modyfikacji nawyków wypróżniania
• wsparcia mikrobioty jelitowej

W przypadku braku poprawy mimo wdrożenia powyższych działań konieczna jest dalsza diagnostyka medyczna w celu wykluczenia przyczyn organicznych.

Naturalne środki, suplementy i farmakoterapia na zaparcia

Leczenie zaparć może być wspierane przez wybrane preparaty roślinne, suplementy diety oraz, w razie potrzeby, leki przeczyszczające. Należy jednak podkreślić, że środki te powinny być traktowane jako uzupełnienie, a nie zastępstwo podstawowych metod leczenia, takich jak modyfikacja diety i stylu życia.

Naturalne produkty wspomagające perystaltykę jelit

Suszone śliwki

Suszone śliwki są jednym z najlepiej przebadanych naturalnych produktów wspierających wypróżnienia. Zawierają zarówno błonnik pokarmowy, jak i sorbitol – alkohol cukrowy o działaniu osmotycznym.

Mechanizm działania obejmuje:

• zwiększenie uwodnienia stolca
• zwiększenie jego objętości
• przyspieszenie pasażu jelitowego

W badaniach klinicznych efekt przeczyszczający obserwuje się zwykle po spożyciu ok. 50-100 g suszonych śliwek dziennie (indywidualna tolerancja może się różnić).

Błonnik funkcjonalny i suplementy prebiotyczne

Babka płesznik i babka jajowata

To źródła błonnika rozpuszczalnego, które w kontakcie z wodą tworzą żel zwiększający objętość stolca i ułatwiający jego wydalanie. Suplementację warto rozpocząć od niewielkiej ilości, np. 5 g dziennie i stopniowo zwiększać do 15 g zawsze popijane dużą ilością wody (min. 200 ml na porcję).

Warunkiem skuteczności jest odpowiednia podaż płynów, ponieważ niedostateczne nawodnienie może nasilać objawy zaparć.

Glukomannan

Glukomannan to rozpuszczalny błonnik pozyskiwany z bulw rośliny Amorphophallus konjac.

Jego działanie obejmuje:

• zwiększenie objętości treści jelitowej
• poprawę konsystencji stolca
• wsparcie mikrobioty jelitowej poprzez działanie prebiotyczne

Substancje o działaniu osmotycznym

Cytrynian magnezu

Cytrynian magnezu może działać łagodnie przeczyszczająco poprzez efekt osmotyczny, zwiększając zawartość wody w świetle jelita.

Dodatkowo magnez bierze udział w regulacji przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, co może wspierać prawidłową motorykę jelit. Typowe dawkowanie to 250-300 mg magnezu wieczorem przed snem.

Preparaty roślinne i tradycyjne środki wspomagające

Aloes i kora kruszyny (Cascara sagrada)

Zawierają związki antranoidowe, które stymulują perystaltykę jelita grubego.

Ze względu na ryzyko działań niepożądanych (m.in. bóle brzucha, zaburzenia elektrolitowe) powinny być stosowane krótkotrwale i ostrożnie.

Triphala

Triphala to mieszanka trzech owoców stosowana w tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej. Dostępne badania sugerują, że może wspierać regularność wypróżnień i zmniejszać wzdęcia.

Kozieradka i mniszek lekarski

Rośliny te wykazują działanie żółciopędne oraz potencjalnie wspierające trawienie. Mogą pośrednio wpływać na rytm wypróżnień poprzez poprawę funkcji przewodu pokarmowego.

Kwas masłowy (maślan sodu)

Może wspierać funkcję kolonocytów i poprawiać motorykę jelit poprzez wpływ na metabolizm lokalny i barierę jelitową. Typowe dawkowani to 300-600 mg/dobę.

Pozostałe produkty na zaparcia

• sok z kiszonej kapusty – może działać łagodnie osmotycznie i wspierać mikrobiotę
• kiwi – wykazuje udokumentowany efekt prokinetyczny
• cykoria, topinambur, czosnek, cebula, por – źródła inuliny (prebiotyk)
• banany (zwłaszcza mniej dojrzałe) – zawierają skrobię oporną
• rabarbar – zawiera naturalne związki o łagodnym działaniu przeczyszczającym

Środki przeczyszczające – zastosowanie kliniczne

W przypadku braku efektów leczenia niefarmakologicznego stosuje się leki przeczyszczające. Ich dobór powinien być dostosowany do przyczyny zaparć oraz stanu pacjenta.

Leki osmotyczne

Zwiększają ilość wody w świetle jelita, zmiękczając stolec i ułatwiając wypróżnienie. Do tej grupy należą m.in. preparaty zawierające makrogole.

Leki stymulujące

Pobudzają perystaltykę jelita grubego. Przykłady obejmują bisakodyl oraz pikosiarczan sodu. Ich stosowanie powinno być ograniczone czasowo ze względu na ryzyko osłabienia naturalnej motoryki jelit przy długotrwałym użyciu.

Preparaty zmiękczające stolec

Zmniejszają napięcie powierzchniowe stolca i ułatwiają jego wydalanie, co może być pomocne szczególnie u osób z bolesnymi wypróżnieniami.

Zachowaj ostrożność

Wszystkie środki wspomagające leczenie zaparć, zarówno naturalne, jak i farmakologiczne – powinny być stosowane rozważnie.

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku:

• przewlekłego stosowania leków przeczyszczających
• współistniejących chorób przewlekłych
• zaburzeń elektrolitowych
• ciąży
• chorób neurologicznych

W takich sytuacjach konieczna jest konsultacja lekarska i indywidualizacja leczenia.

Zaparcia holistycznie – jak sobie pomóc? Podsumowanie

Leczenie zaparć wymaga podejścia wieloczynnikowego, łączącego modyfikację stylu życia z ewentualnym wsparciem farmakologicznym lub suplementacyjnym.

Największą skuteczność osiąga się poprzez jednoczesne działanie na kilka obszarów: dietę, nawodnienie, aktywność fizyczną oraz regulację rytmu wypróżnień. Preparaty naturalne i leki pełnią rolę uzupełniającą, a ich dobór powinien być dostosowany do indywidualnej sytuacji klinicznej pacjenta.

Bibliografia

1. Dimidi E. i in. 2020. Probiotics and constipation: mechanism of action, evidence for effectiveness and utilisation by patients and healthcare professionals. Proceedings of the Nutrition Society, 79: 147-157.
2. Dong M. i in. 2023. Effect of probiotics intake on constipation in children: an umbrella review. Frontiers in Nutrition, 10: 1218909.
3. He Y. i in. 2022. Efficacy of Probiotic Compounds in Relieving Constipation and Their Colonization in Gut Microbiota. Molecules, 27(3): 666.
4. Zhang C. i in. 2020. Meta-analysis of randomized controlled trials of the effects of probiotics on functional constipation in adults. Clinical Nutrition, 39(10): 2960-2969.
5. Cao H. i in. 2017. Dysbiosis contributes to chronic constipation development via regulation of serotonin transporter in the intestine. Scientific Reports, 4;7(1):10322.
6. Schoot A. i in. 2022. Probiotics and synbiotics in chronic constipation in adults: A systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Clinical Nutrition, 41(12):2759-2777.
7. Forootan M. i in. 2018. Chronic constipation. Medicine, 18;97(20):e10631.

Artykuł Zaparcia – kompleksowy poradnik pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Suplementacja w lipoedemie

Warto podkreślić, że suplementacja w lipoedemie nie stanowi samodzielnej metody leczenia i nie zastępuje podstawowych elementów terapii, takich jak odpowiednia aktywność fizyczna, kompresjoterapia, terapia przeciwobrzękowa czy właściwie dobrany sposób żywienia. Niektóre składniki mogą jednak wspierać organizm poprzez oddziaływanie na mechanizmy uznawane obecnie za istotne w patofizjologii lipoedemy.

Omega-3 – wsparcie w przewlekłym stanie zapalnym

Kwasy tłuszczowe omega-3, a szczególnie EPA i DHA, wykazują działanie przeciwzapalne. W lipoedemie mogą wspierać ograniczanie przewlekłego stanu zapalnego tkanki tłuszczowej oraz wpływać korzystnie na funkcjonowanie naczyń krwionośnych.

Zalecana dawka: 1500-2000 mg EPA i DHA łącznie dziennie.

Diosmina – wsparcie dla układu żylnego i limfatycznego

Diosmina jest związkiem często wykorzystywanym w przewlekłej niewydolności żylnej. Wspomaga napięcie ścian naczyń krwionośnych, poprawia krążenie żylne i może wspierać odpływ limfy.

Zalecana dawka: 500-1000 mg dziennie.

Najlepiej wybierać preparaty zawierające diosminę mikronizowaną, która cechuje się lepszą biodostępnością.

Pycnogenol – wsparcie mikrokrążenia

Pycnogenol, czyli standaryzowany ekstrakt z kory sosny nadmorskiej, wykazuje działanie przeciwutleniające oraz wspierające funkcjonowanie naczyń krwionośnych. Może pomagać ograniczać obrzęki oraz uczucie ciężkości nóg.

Zalecana dawka: 100-150 mg dziennie.

Kwercetyna – działanie przeciwzapalne i stabilizacja mastocytów

W ostatnich latach coraz większą uwagę zwraca się na rolę mastocytów w rozwoju lipoedemy. Kwercetyna jest naturalnym flawonoidem, który wykazuje właściwości przeciwzapalne oraz może stabilizować mastocyty, ograniczając uwalnianie mediatorów stanu zapalnego.

Zalecana dawka: 500 mg 1-2 razy dziennie.

Ze względu na niską biodostępność warto wybierać preparaty w formie fitosomowej (phytosome).

NAC (N-acetylocysteina) – wsparcie produkcji glutationu

NAC jest prekursorem glutationu, jednego z najważniejszych przeciwutleniaczy w organizmie. Dzięki temu może wspierać ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym oraz pomagać ograniczać procesy zapalne.

Zalecana dawka: 600 mg 1-2 razy dziennie.

Berberyna – wsparcie gospodarki glukozowo-insulinowej

U części pacjentek z lipoedemą obserwuje się zaburzenia metaboliczne, w tym obniżoną wrażliwość na insulinę. Berberyna może wspierać regulację gospodarki węglowodanowej oraz poprawiać wrażliwość tkanek na insulinę.

Zalecana dawka: 500 mg 2 razy dziennie przed posiłkiem. W przypadku wyraźnych zaburzeń gospodarki glukozowo-insulinowej dawki bywają wyższe, jednak powinny być ustalane indywidualnie.

Witamina C – niedoceniane wsparcie naczyń krwionośnych

Witamina C uczestniczy w syntezie kolagenu, który odpowiada za prawidłową strukturę naczyń krwionośnych i tkanki łącznej. Może wspierać integralność ścian naczyń oraz zmniejszać skłonność do powstawania siniaków.

Zalecana dawka: 1-3 g dziennie.

Kurkumina – działanie przeciwzapalne i przeciwzwłóknieniowe

Kurkumina jest jednym z najlepiej poznanych naturalnych związków o działaniu przeciwzapalnym. Oprócz właściwości antyoksydacyjnych wykazuje również potencjał w ograniczaniu procesów włóknienia tkanek, które mogą pojawiać się wraz z postępem lipoedemy.

Zalecana dawka: 500-2000 mg dziennie.

Warto wybierać formy o zwiększonej biodostępności, takie jak preparaty fitosomowe lub micelarne.

Ruszczyk kolczasty – wsparcie w obrzękach i uczuciu ciężkości nóg

Ruszczyk kolczasty (Butcher’s Broom) jest rośliną tradycyjnie wykorzystywaną w terapii przewlekłej niewydolności żylnej. Może wspierać napięcie naczyń żylnych, poprawiać przepływ krwi i pomagać ograniczać obrzęki.

Zalecana dawka: 150-300 mg ekstraktu dziennie.

Mio-inozytol – wsparcie metabolizmu i funkcjonowania tkanki tłuszczowej

Choć nie jest powszechnie kojarzony z lipoedemą, mio-inozytol może wspierać gospodarkę glukozowo-insulinową oraz funkcjonowanie komórek tkanki tłuszczowej. Z tego względu coraz częściej pojawia się w dyskusjach dotyczących wspomagania terapii lipoedemy.

Zalecana dawka: 2000-4000 mg dziennie.

Za optymalne uznaje się często połączenie mio-inozytolu z D-chiro-inozytolem w proporcji 40:1.

Koenzym Q10 – wsparcie produkcji energii i ochrona komórek

Koenzym Q10 uczestniczy w produkcji energii w mitochondriach i jednocześnie działa jako silny przeciwutleniacz. Może wspierać funkcjonowanie śródbłonka naczyń oraz pomagać komórkom radzić sobie z przewlekłym stanem zapalnym.

Zalecana dawka: 100-200 mg dziennie.

Najlepszą biodostępnością charakteryzuje się forma ubichinol.

Selen – wsparcie układu antyoksydacyjnego i limfatycznego

Selen jest niezbędnym składnikiem enzymów antyoksydacyjnych chroniących komórki przed stresem oksydacyjnym. Coraz częściej zwraca się uwagę na jego potencjalną rolę we wspieraniu funkcjonowania układu limfatycznego.

Zalecana dawka: 100–200 µg dziennie.

Należy pamiętać, że selen jest pierwiastkiem, którego nadmiar może być szkodliwy, dlatego suplementacja powinna być prowadzona rozważnie i najlepiej okresowo.

Suplementacja w lipoedemie – podsumowanie

Suplementacja w lipoedemie może stanowić wartościowe uzupełnienie kompleksowego postępowania terapeutycznego. Poszczególne składniki oddziałują na różne mechanizmy związane z chorobą, takie jak przewlekły stan zapalny, zaburzenia mikrokrążenia, dysfunkcja układu limfatycznego, stres oksydacyjny czy nieprawidłowości metaboliczne.

Należy jednak pamiętać, że większość suplementów stosowanych w lipoedemie nie została przebadana bezpośrednio u pacjentek z tą chorobą. Ich wykorzystanie opiera się przede wszystkim na znajomości mechanizmów biologicznych oraz wynikach badań prowadzonych w schorzeniach o podobnym podłożu. Z tego względu suplementacja powinna być traktowana jako element wspierający, a nie podstawowa metoda leczenia.

Potrzebujesz pomocy w ułożeniu suplementacji? Zapisz się na konsultację, na której dokładnie przeanalizujemy Twój przypadek 🙂

Bibliografia:

1. Zafarullah M. i in. 2003. Molecular mechanisms of N-acetylcysteine actions. Cellular and Molecular Life Sciences, 60(1):6-20.
2. Jurenka J.S. 2009. Anti-inflammatory properties of curcumin, a major constituent of Curcuma longa: a review of preclinical and clinical research. Alternative Medicine Review: A Journal of Clinical Therapeutic, 14(2):141-53.
3. Mello Netto, B. A. S. i in. 2025. Impact of pycnogenol® use in the treatment of patients with lipedema: a randomized controlled trial. Cureus, 11;17(11):e96589.
4. Pfister C. i in. 2020. Selenium deficiency in lymphedema and lipedema-a retrospective cross-sectional study from a specialized clinic. Nutrients, 25;12(5):1211.
5. Bonetti G. i in. 2023. Targeting mast cells: sodium cromoglycate as a possible treatment of lipedema. Clinical Therapeutics, 174(Suppl 2(6)):256-262.
6. Al-Ghadban S. i in. 2019. Dilated blood and lymphatic microvessels, angiogenesis, increased macrophages, and adipocyte hypertrophy in lipedema thigh skin and fat tissue. Journal of Obesity, 2019:8747461.
7. Barra N. i in. 2020. The NLRP3 inflammasome regulates adipose tissue metabolism. The Biochemical Journal, 477(6):1089-1107.
8. Giordano A. i in. 2013. Obese adipocytes show ultrastructural features of stressed cells and die of pyroptosis. Journal of Lipid Research, 4(9):2423-2436.
9. Cruz C i Kang M.J. 2018. Mitochondrial dysfunction and damage associated molecular patterns (DAMPs) in chronic inflammatory diseases. Mitochondrion, 41:37-44.

Artykuł Suplementacja w lipoedemie – które składniki mogą wspierać organizm? pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Niech żyje zdrowe starzenie – kim są „superagers”? Wyjaśnia Mito-Pharma

„Superagers” to wyjątkowa grupa osób, najczęściej w wieku powyżej 80 lat, która pomimo zaawansowanego wieku, zachowuje wyjątkowo dobrą pamięć, sprawność poznawczą oraz wysoki poziom energii. Zjawisko to budzi szczególne zainteresowanie naukowców. Niedawna publikacja w prestiżowym czasopiśmie Nature pokazuje, że mózgi superagers różnią się bowiem znacznie od umysłów ich rówieśników. 

Badania wskazują na wyższą aktywność procesów neurogenezy (proces powstawania nowych neuronów) u „superagers”, szczególnie w hipokampie (obszarze mózgu odpowiedzialnym za konsolidację pamięci krótkotrwałej w długotrwałą). Zjawisko to rzuca nowe światło na kwestie związane ze starzeniem organizmu, inspiruje także do dalszych badań oraz stawiania istotnych pytań, takich jak np. czy można spowolnić starzenie mózgu? A jeśli tak, to w jakim stopniu?

Co wpływa na tempo starzenia organizmu?

Jak pokazują wyniki badania opublikowanego w Nature, wolniejsze starzenie nie jest wyłącznie kwestią „dobrych genów”. Badania wykazały, że ogromną rolę w procesach starzenia organizmu odgrywają czynniki środowiskowe i styl życia, w tym w szczególności: odpowiednia dieta, regularna aktywność fizyczna, wysoka jakość snu, redukcja stresu oraz zaangażowanie intelektualne (nauka, czytanie, rozwiązywanie problemów). Przykład „superagers” sugeruje zatem, że zdrowe starzenie jest procesem, na który realnie można wpływać! Zespół badawczy podkreśla jednak, że to dopiero początek drogi do zrozumienia tego, co wpływa na długowieczność, dlaczego niektórzy starzeją się wolniej oraz jak zachować sprawność w starszym wieku.

Od mózgu do komórek – gdzie zaczyna się starzenie organizmu?

Starzenie organizmu najczęściej kojarzy nam się ze zmianami widocznymi na zewnątrz, takimi jak: utrata elastyczności skóry, spadek masy mięśniowej czy pogorszenie sprawności. W rzeczywistości jednak procesy związane ze starzeniem zachodzą znacznie głębiej, na poziomie komórkowym. 

Z biologicznego punktu widzenia starzenie to złożony proces, który: 

• obejmuje stopniowe pogarszanie funkcji organizmu oraz zwiększoną podatność na choroby; 
• jest ściśle powiązany z poziomem stresu oksydacyjnego. 

Konsekwencją stresu oksydacyjnego mogą być uszkodzenia DNA, białek i lipidów, które z czasem przyczyniają się do pogorszenia funkcjonowania komórek, tkanek, a w dłuższej perspektywie również narządów i układów.

Rozpatrując kwestie związane ze starzeniem organizmu i stresem oksydacyjnym, pamiętajmy, jaką odgrywają w tym wszystkim mitochondria. Struktury komórkowe odpowiadają za produkcję ATP, czyli podstawowego nośnika energii w organizmie. Od ich sprawności zależy jednak nie tylko poziom energii, ale także odporność komórek na uszkodzenia oraz zdolność do regeneracji. Badania naukowe potwierdzają, że zaburzenia w funkcjonowaniu mitochondriów mogą prowadzić do spadku wydolności, narastającego zmęczenia oraz przyspieszonego starzenia komórkowego, a więc i całego organizmu.

Jak spowolnić starzenie organizmu?

Starzenia organizmu nie da się całkowicie zatrzymać. Wiele danych naukowych wskazuje jednak, że tempo procesów związanych ze starzeniem można modyfikować, szczególnie w kontekście funkcji poznawczych oraz ogólnej sprawności organizmu. Jak zatem wspierać zdrowe starzenie? Niestety nie istnieje jeden sprawdzony, uniwersalny sposób na długowieczność. Naukowcy wyszczególnili jednak kilka obszarów, które mogą realnie wspierać zdrowe starzenie.

Jeśli chodzi o mózg, który, podobnie jak mięśnie, zachowuje zdolność adaptacji przez całe życie, wskazana jest regularna aktywność intelektualna. Korzyści może przynieść: nauka nowych umiejętności, czytanie czy rozwiązywanie problemów. Równie istotna jest aktywność fizyczna, która poprawia ukrwienie mózgu i wspiera procesy metaboliczne. Wolniejszemu starzeniu mogą sprzyjać także:

• dbałość o wysokiej jakości sen i regenerację;
• dobrze zbilansowana dieta.

Nie można także pominąć znaczenia procesów starzenia organizmu zachodzących na poziomie komórkowym. W obliczu faktu, iż komórki nerwowe są szczególnie wrażliwe na stres oksydacyjny oraz niedobory energii, wskazane jest holistyczne podejście, łączące zdrowy styl życia z biologią komórkową.

To właśnie na ograniczaniu stresu oksydacyjnego oraz wspieraniu funkcjonowania mitochondriów i procesów energetycznych coraz częściej koncentrują się nowoczesne podejścia do zdrowia. Na znaczenie świadomego wspierania organizmu „od środka” zwraca uwagę np. dystrybutor suplementów Mito-Pharma. Firma już od ponad 15 lat jest prekursorem w szerzeniu wiedzy w Polsce na temat mitochondriów oraz mitoceutyków. 

Fenomen „superagers” pokazuje, że zdrowe starzenie stanowi w dużej mierze efekt naszych decyzji oraz tego, jak dbamy o organizm, zarówno na poziomie codziennych nawyków, jak i procesów zachodzących wewnątrz komórek. Równowaga oksydacyjna, wspieranie procesów energetycznych, stymulacja mózgu – to właśnie kierunki, na których warto się skupić, aby lepiej zrozumieć, co rzeczywiście determinuje tempo starzenia organizmu i w jaki sposób można wpływać na jakość życia w kolejnych latach. Więcej na ten temat przeczytasz na stronie Mito-Pharma.

Bibliografia:

1. Cooper I.D. i in. 2023. Bio-Hacking Better Health-Leveraging Metabolic Biochemistry to Maximise Healthspan. Antioxidants, 12, 9, 1749. 
2. DiLoreto R. i Murphy C.T. 2015. The cell biology of aging. Molecular Biology of the Cell, 26, 25, 4524-4531. 
3. Disouky A i in. 2026. Human hippocampal neurogenesis in adulthood, ageing and Alzheimer’s disease. Nature, s41586-026-10169-4.
4. Finkel T. i Holbrook N.J. 2000. Oxidants, oxidative stress and the biology of ageing. Nature, 408, 239-247. 
5. Garo-Pascual M.i in. 2024. Superagers resist typical age-related white matter structural changes. Journal of Neuroscience, 44, 25, e2059232024.
6. Liguori I. i in. 2018. Oxidative stress, aging, and Diseases. Clinical Interventions in Aging, 13, 757–772. 
7. National Institutes of Health (NIH). (2025). Can we slow aging? [dostęp online: 26.03.2026 r.]

Artykuł Fenomen „superagers” – dlaczego niektórzy starzeją się wolniej? pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Lipoedema jest przewlekłą, postępującą chorobą tkanki podskórnej, charakteryzującą się symetrycznym, nieproporcjonalnym odkładaniem tkanki tłuszczowej, najczęściej w obrębie kończyn dolnych i ramion, przy względnie zachowanej budowie tułowia. Obecnie uznaje się, że jest to złożony stan o wieloczynnikowej patofizjologii, obejmujący m.in. przewlekły stan zapalny niskiego stopnia, zaburzenia mikrokrążenia, dysfunkcję tkanki tłuszczowej oraz zaburzenia hormonalne i metaboliczne.

Lista badań w lipoedemie

Poniżej przedstawiam kluczowe badania laboratoryjne wraz z ich potencjalnym znaczeniem klinicznym w kontekście lipoedemy.

Morfologia krwi z rozmazem

Morfologia pozwala na ocenę podstawowych parametrów układu krwiotwórczego oraz pośrednio stanu układu odpornościowego. W lipoedemie można zaobserwować nieznaczne odchylenia sugerujące m.in. przewlekły stan zapalny.

CRP (białko C-reaktywne)

CRP jest markerem ostrej i przewlekłej reakcji zapalnej. W lipoedemie często obserwuje się nieznacznie podwyższone wartości, co może odpowiadać obrazowi przewlekłego zapalenia niskiego stopnia.

Ferrytyna, żelazo, TIBC, transferyna

Zestaw pozwala na kompleksową ocenę gospodarki żelazowej. Niedobór żelaza w lipoedemie może wpływać negatywnie na regenerację tkanek.

Profil lipidowy

W lipoedemie często współwystępują zaburzenia lipidowe. Nieprawidłowy profil lipidowy może nasilać stan zapalny, wpływać na funkcję śródbłonka oraz pogarszać mikrokrążenie w tkance podskórnej.

Glukoza, insulina na czczo, HbA1c

Ocena tych parametrów pozwala na identyfikację zaburzeń gospodarki węglowodanowej, w tym insulinooporności. W kontekście lipoedemy szczególne znaczenie ma utrzymanie stabilnej glikemii oraz niskiego poziomu insuliny, ponieważ sprzyja to poprawie elastyczności metabolicznej i umożliwia organizmowi efektywniejsze korzystanie z własnych zasobów energetycznych, w tym tkanki tłuszczowej.

Przewlekle podwyższony poziom insuliny działa ponadto prozapalnie, nasila procesy lipogenezy oraz może pogłębiać zaburzenia mikrokrążenia i retencję płynów, które są istotnymi elementami obrazu klinicznego lipoedemy. HbA1c natomiast odzwierciedla średnią glikemię z ostatnich około 3 miesięcy, co pozwala na ocenę długoterminowej glikemii.

TSH, FT3, FT4

Ocena funkcji tarczycy jest kluczowa, ponieważ nawet subkliniczna niedoczynność może nasilać obrzęki i utrudniać redukcję tkanki tłuszczowej.

anty-TPO, anty-TG

Przeciwciała przeciwtarczycowe pozwalają na identyfikację autoimmunologicznego zapalenia tarczycy (np. Hashimoto). Choroba Hashimoto może współwystępować z lipoedemą i nasilać objawy, takie jak zmęczenie i przyrost masy ciała. Choroba może mieć również negatywny wpływ na sam obrzęk lipidowy.

Estradiol, progesteron, testosteron, DHEA-S, SHBG

Hormony płciowe odgrywają istotną rolę w regulacji tkanki tłuszczowej. Estrogeny wpływają na proliferację adipocytów oraz retencję płynów, natomiast SHBG reguluje biodostępność hormonów płciowych.

Zaburzenia tej osi mogą sprzyjać przewadze estrogenowej lub względnej nadwrażliwości receptorowej, co bywa omawiane jako jeden z potencjalnych mechanizmów patofizjologicznych lipoedemy.

Prolaktyna

Podwyższony poziom prolaktyny może wpływać na gospodarkę wodno-elektrolitową, zwiększać tendencję do obrzęków oraz oddziaływać na pozostałe hormony.

ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubina, mocznik, kreatynina

Powyższe parametry odzwierciedlają funkcję wątroby oraz nerek. Oba narządy są kluczowe w terapii lipoedemy ponieważ odpowiadają za detoksykację i metabolizm hormonów, szczególnie estrogenów.

Homocysteina

Podwyższony poziom homocysteiny może świadczyć o zaburzeniach metylacji oraz zwiększonym stresie oksydacyjnym. W kontekście lipoedemy może to odzwierciedlać nasilenie procesów zapalnych i uszkodzeń śródbłonka naczyniowego.

Witamina D3

Witamina D pełni funkcję immunomodulacyjną i przeciwzapalną. Jej niedobór może nasilać stan zapalny oraz wpływać na funkcjonowanie tkanki tłuszczowej.

Witamina B12 i kwas foliowy

Oba składniki są kluczowe dla procesów metylacji, produkcji energii komórkowej i regeneracji tkanek. Ich niedobory mogą pogłębiać zmęczenie i obniżać zdolności regeneracyjne organizmu w lipoedemie.

Badanie kału, resztki pokarmowe, kalprotektyna (opcjonalnie)

Ocena funkcji jelit może być istotna w przypadku objawów ze strony przewodu pokarmowego. Kalprotektyna stanowi marker zapalenia jelit, natomiast badania resztek pokarmowych mogą wskazywać na zaburzenia trawienia i wchłaniania.

Dysbioza jelitowa oraz przewlekły stan zapalny jelit mogą wpływać na m.in. nasilenie insulinooporności w lipoedemie.

Lista badań w lipoedemie – podsumowanie

Lista badań w lipoedemie, którą przygotowałam nie służy jej bezpośredniemu rozpoznaniu, lecz stanowi istotne narzędzie oceny współistniejących zaburzeń metabolicznych, hormonalnych i stanu zapalnego. W praktyce umożliwia identyfikację czynników, które mogą nasilać objawy choroby, pogarszać jakość życia pacjentek oraz ograniczać skuteczność terapii, w tym diety czy suplementacji.

Szczególne znaczenie ma ocena insulinooporności, stanu zapalnego niskiego stopnia, funkcji tarczycy oraz równowagi hormonalnej. Kompleksowe podejście diagnostyczne pozwala na bardziej precyzyjne i spersonalizowane planowanie dietoterapii.

Lista badań w lipoedemie w skrócie

• Morfologia z rozmazem
• CRP
• Ferrytyna
• Żelazo
• TIBC
• Transferyna
• Profil lipidowy
• Glukoza
• Insulina na czczo
• HbA1c
• TSH, FT3, FT4
• anty-TPO, anty-TG
• Hormony płciowe (estradiol, progesteron, testosteron, DHEA-S, SHBG – w odpowiednim dniu cyklu) 
• Prolaktyna 
• ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubina
• Mocznik, kreatynina
• Homocysteina
• Witamina D3
• Witamina B12
• Kwas foliowy 
• Badanie ogólne kału + resztki pokarmowe i kalprotektyna (opcjonalnie przy problemach jelitowych)

Bibliografia:

1. Patton L. i in. 2024. Observational Study on a Large Italian Population with Lipedema: Biochemical and Hormonal Profile, Anatomical and Clinical Evaluation, Self-Reported History. International Journal of Molecular Sciences, 27;25(3):1599.
2. Katzer K. i in. 2021. Lipedema and the potential role of estrogen in excessive adipose tissue accumulation. International Journal of Molecular Sciences, 22(21):11720.
3. Felmerer G. i in. 2020. Adipose tissue hypertrophy, an aberrant biochemical profile and distinct gene expression in lipedema. The Journal of Surgical Research, 253:294-303.
4. Suga H. i in. 2009. Adipose tissue remodeling in lipedema: adipocyte death and concurrent regeneration. Journal of Cutaneous Pathology, 36(12):1293-1298.
5. Al-Ghadban S. i in. 2019. Dilated blood and lymphatic microvessels, angiogenesis, increased macrophages, and adipocyte hypertrophy in lipedema thigh skin and fat tissue. Journal of Obesity, 2019:8747461.

Artykuł Lista badań w lipoedemie pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

W diagnostyce takich problemów oprócz wywiadu medycznego i badań obrazowych stosuje się również badania laboratoryjne oraz testy czynnościowe. Pozwalają one ocenić stan błony śluzowej żołądka, procesy trawienne, obecność stanów zapalnych czy zaburzenia wchłaniania składników odżywczych.

Dlatego poniżej znajdziecie listę jakie badania wykonać w zaburzeniach żołądka i jelit.

Jakie badania wykonać w zaburzeniach żołądka

Antygen H.pyroli w kale lub test oddechowy

Jednym z najczęstszych czynników wpływających na zdrowie żołądka jest bakteria Helicobacter pylori. Może powodować przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, chorobę wrzodową, a w niektórych przypadkach prowadzić do zmian przednowotworowych.

Badania w kierunku tej bakterii pozwalają sprawdzić, czy przyczyną dolegliwości jest aktywna infekcja H. pylori, która wymaga leczenia.

Witamina B12 lub kwas MMA

Wiele osób w tym miejscu może zastanawia się co ma wspólnego witamina B12 z pracą żołądka 🙂 Już wyjaśniam – prawidłowe wchłanianie witaminy B12 zależy od wielu czynników, w tym odpowiedniej produkcji kwasu solnego oraz obecności czynnika wewnętrznego w żołądku. Przy zaburzeniach pracy żołądka, szczególnie w przypadku przewlekłego zapalenia czy zanikowego zapalenia błony śluzowej, wchłanianie tej witaminy może być zaburzone.

Które badanie wybrać? Witamina B12 w surowicy pokazuje jej aktualny poziom we krwi. Kwas metylomalonowy (MMA) pozwala wykryć tzw. funkcjonalny niedobór witaminy B12, który może występować nawet przy prawidłowych poziomach B12 w surowicy. Niestety kwas MMA to dość drogie badanie, a B12 we krwi jest refundowana w ramach NFZ.

Ferrytyna

Ferrytyna jest białkiem magazynującym żelazo i stanowi najlepszy wskaźnik zapasów tego pierwiastka w organizmie. Przewlekłe problemy żołądkowe, stany zapalne błony śluzowej lub zaburzenia wchłaniania mogą prowadzić do stopniowego obniżania zapasów żelaza. Niska ferrytyna bywa więc jednym z pierwszych sygnałów problemów z układem pokarmowym, o ile nasza dieta nie jest niedoborowa 🙂

Gastryna

Gastryna jest hormonem regulującym wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Podwyższony poziom gastryny najczęściej sugeruje obniżone wydzielanie kwasu żołądkowego, co może występować m.in. w:

• zanikowym zapaleniu żołądka
• autoimmunologicznym zapaleniu żołądka
• długotrwałym stosowaniu inhibitorów pompy protonowej (IPP)

Pepsynogen I, II oraz stosunek I:II

Pepsynogeny są prekursorami pepsyny, enzymu odpowiedzialnego za trawienie białek w żołądku. Ocena ich poziomu pozwala pośrednio ocenić stan błony śluzowej żołądka:

• niski poziom pepsynogenu I (PGI) oraz niski stosunek PGI/PGII może wskazywać na zanik błony śluzowej żołądka
• podwyższony poziom pepsynogenu II (PGII) często sugeruje stan zapalny błony śluzowej

Takie wyniki mogą również wskazywać na zwiększone ryzyko niedoboru witaminy B12. Niestety znalezienie laboratorium, które wykonuje takie badanie graniczy z cudem 🙂

Anty-IF – przeciwciała przeciw czynnikowi wewnętrznemu

Czynnik wewnętrzny (IF) jest niezbędny do prawidłowego wchłaniania witaminy B12 w jelicie cienkim. Obecność przeciwciał może wskazywać na autoimmunologiczne zapalenie żołądka oraz prowadzić do anemii złośliwej. Badanie wykonuje się najczęściej w przypadku:

• niskiego poziomu witaminy B12
• anemii megaloblastycznej
• objawów takich jak przewlekłe zmęczenie, bladość skóry, osłabienie czy zaburzenia neurologiczne.

Anty-IF – przeciwciała przeciw czynnikowi wewnętrznemu

Przeciwciała APCA skierowane są przeciw komórkom okładzinowym żołądka, które odpowiadają za produkcję kwasu solnego oraz czynnika wewnętrznego. Ich obecność również może wskazywać na autoimmunologiczne zapalenie żołądka, a wskazania do wykonania badania są podobne jak w przypadku przeciwciał anty-IF.

Jakie badania wykonać w zaburzeniach jelit

Badanie ogólne kału (pH, obecność leukocytów, śluzu i niestrawionych resztek pokarmowych)

To nieocenione, podstawowe badanie, które pozwala ocenić wiele aspektów funkcjonowania jelit. Prawidłowa analiza może dostarczyć informacji o:

• obecności stanu zapalnego (np. leukocyty, śluz)
• zaburzeniach trawienia, na co będzie wskazywać obecność niestrawionych resztek pokarmowych, np. ziaren skrobi
• przyspieszonym pasażu jelitowym
• zmianach pH kału, które mogą pośrednio wskazywać na fermentację węglowodanów przez bakterie jelitowe

Kalprotektyna

Kalprotektyna jest jednym z najważniejszych markerów stanu zapalnego jelit. Podwyższony poziom może sugerować m.in.:

• choroby zapalne jelit (IBD)
• aktywny stan zapalny błony śluzowej jelita
• infekcje jelitowe
• celiakię
• u dzieci również alergie pokarmowe

Badanie to jest szczególnie pomocne w różnicowaniu między zespołem jelita drażliwego (IBS) a chorobami zapalnymi jelit.

Krew utajona w kale

Test na krew utajoną pozwala wykryć mikrokrwawienia z przewodu pokarmowego, które nie są widoczne gołym okiem. Badanie to jest wykorzystywane m.in. w profilaktyce chorób jelita grubego oraz w diagnostyce niewyjaśnionej niedokrwistości.

IgA całkowite

Immunoglobulina A (IgA) jest kluczowym elementem odporności błon śluzowych, w tym przewodu pokarmowego. Niedobór IgA może wiązać się z:

• większą podatnością na infekcje przewodu pokarmowego
• zaburzeniami mikrobioty jelitowej
• zwiększonym ryzykiem niektórych chorób autoimmunologicznych

Test wodorowo-metanowy SIBO

Test pozwala wykryć przerost bakterii w jelicie cienkim (SIBO) oraz nadmierną produkcję metanu, określaną jako IMO (intestinal methanogen overgrowth).

W trakcie badania mierzy się poziom wodoru i metanu w wydychanym powietrzu po spożyciu określonego substratu (najczęściej glukozy lub laktulozy).

Test oddechowy w kierunku zaburzonego wchłaniania laktozy

Badanie polega na pomiarze poziomu wodoru w wydychanym powietrzu po spożyciu laktozy. Wzrost jego stężenia sugeruje nietolerancję laktozy, wynikającą z niedoboru enzymu laktazy.

Test oddechowy w kierunku zaburzonego wchłaniania fruktozy

Podobny mechanizm stosuje się w diagnostyce malabsorpcji fruktozy. W przypadku zaburzonego wchłaniania fruktoza ulega fermentacji bakteryjnej w jelicie, co prowadzi do produkcji gazów i typowych objawów jelitowych.

Podsumowanie

Diagnostyka zaburzeń przewodu pokarmowego często wymaga połączenia różnych metod – od badań laboratoryjnych, przez testy czynnościowe, aż po badania obrazowe.

Opisane powyżej badania mogą dostarczyć cennych informacji o stanie żołądka, procesie trawienia, obecności stanów zapalnych czy zaburzeniach wchłaniania składników odżywczych. Warto jednak pamiętać, że wyniki badań zawsze powinny być interpretowane w kontekście objawów klinicznych.

Należy również podkreślić, że żadne z tych badań nie zastąpi gastroskopii ani kolonoskopii, które pozostają kluczowymi metodami w diagnostyce wielu chorób przewodu pokarmowego.

Bibliografia

1. Mosli M.H. i in. (2015). C-Reactive Protein, Fecal Calprotectin, and Stool Lactoferrin for Detection of Endoscopic Activity in Symptomatic Inflammatory Bowel Disease Patients: A Systematic Review and Meta-Analysis. The American Journal of Gastroenterology, 110(6):802-19.
2. Mansour-Ghanaei F. i in. (2019). Only serum pepsinogen I and pepsinogen I/II ratio are specific and sensitive biomarkers for screening of gastric cancer. Biomolecular Concepts, 31;10(1):82-90.
3. Plafsky L. i in. (2020). The Relationship Between Serum IgA Level, Small Intestinal Bacterial Overgrowth (SIBO), and Ethnicity. The American Journal of Gastroenterology, 115(1):p S653.

Artykuł Jakie badania wykonać w zaburzeniach żołądka i jelit? pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Skupiłam się przede wszystkim na badaniach refundowanych, na które może skierować lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. Należy jednak pamiętać, że ostateczny zakres diagnostyki zawsze zależy od indywidualnego stanu zdrowia, zgłaszanych objawów oraz decyzji lekarza podjętej na podstawie wywiadu medycznego.

Ważne zasady przed wykonaniem badań

1. całą przyjmowaną suplementację odstawiamy na minimum 48 godzin przed badaniem
2. badania wykonujemy na czczo, najlepiej po 12-14 godzinach postu
3. badań nie wykonujemy w trakcie infekcji ani bezpośrednio po jej przebyciu
4. w dniu badania wypijamy szklankę wody (nie kawy/herbaty)
5. na 48-72 godziny unikamy alkoholu

Lista badań na NFZ

Morfologia krwi

Podstawowe badanie oceniające ogólny stan układu krwiotwórczego. 

Analiza parametrów krwinek czerwonych (RBC, hemoglobina, hematokryt, MCV, MCH, MCHC) pozwala na wstępną ocenę rodzaju ewentualnej niedokrwistości oraz może sugerować niedobory składników odżywczych, takich jak żelazo, witamina B12 czy kwas foliowy. 

Ocena krwinek białych (WBC wraz z rozmazem) umożliwia identyfikację infekcji, stanów zapalnych, reakcji alergicznych oraz zaburzeń funkcjonowania układu odpornościowego. Z kolei liczba płytek krwi (PLT) dostarcza informacji o krzepliwości krwi i może wskazywać zarówno na stany zapalne, jak i zaburzenia hematologiczne.

Żelazo i ferrytyna

Badania wykorzystywane w diagnostyce gospodarki żelazem. Ferrytyna odzwierciedla zapasy żelaza w organizmie i jest jednym z najważniejszych parametrów w ocenie niedoboru żelaza, nawet na wczesnym etapie. 

Należy pamiętać, że samo żelazo w surowicy bez oceny ferrytyny nie jest dokładnym badaniem – może być w normie lub nawet podwyższone przy jednocześnie niskiej ferrytynie. 

Glukoza na czczo

Podstawowe badanie służące do oceny metabolizmu węglowodanów. Pozwala wykryć zaburzenia gospodarki glukozowej, takie jak insulinooporność (w połączeniu z badaniem insuliny), stan przedcukrzycowy czy cukrzycę.

Hemoglobina glikowana (HbA1c)

Hemoglobina glikowana jest jednym z najważniejszych parametrów w długoterminowej ocenie gospodarki węglowodanowej. Badanie odzwierciedla średni poziom glukozy we krwi z ostatnich 8-12 tygodni, niezależnie od chwilowych wahań.

Lipidogram

Obejmuje oznaczenie cholesterolu całkowitego, frakcji HDL, LDL oraz triglicerydów. Badanie ocenia stan gospodarki lipidowej. Interpretacja lipidogramu powinna uwzględniać nie tylko wartości referencyjne, ale również indywidualny stan zdrowia pacjenta.

Próby wątrobowe (ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubina)

Zestaw badań umożliwiających ocenę funkcji wątroby oraz dróg żółciowych. Podwyższone wartości mogą świadczyć o uszkodzeniu hepatocytów, zaburzeniach odpływu żółci, stłuszczeniu wątroby, negatywnym działaniu toksyn, leków lub alkoholu.

Kwas moczowy

Badanie wykorzystywane nie tylko w diagnostyce dny moczanowej. Podwyższone stężenie kwasu moczowego wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, natomiast obniżone może wskazywać m.in. na niedobory niektórych pierwiastków czy stres oksydacyjny.

Mocznik i kreatynina

Podstawowe parametry oceny funkcji nerek oraz pośrednio stanu nawodnienia i metabolizmu białek. Są istotne w diagnostyce chorób nerek oraz zaburzeń metabolicznych.

TSH, FT3, FT4

Zestaw badań służących do kompleksowej oceny funkcjonowania tarczycy. Samo oznaczenie TSH, choć najczęściej wykonywane jako badanie przesiewowe, ma ograniczoną wartość diagnostyczną i nie powinno być interpretowane w oderwaniu od hormonów tarczycy.

FT4 (wolna tyroksyna) jest hormonem produkowanym przez tarczycę w największej ilości i stanowi formę magazynową. FT3 (wolna trójjodotyronina) jest natomiast biologicznie aktywną postacią hormonu tarczycy, odpowiedzialną za tempo metabolizmu, termogenezę, pracę układu nerwowego, sercowo-naczyniowego oraz przewodu pokarmowego.

Oznaczenie FT3 i FT4 pozwala ocenić nie tylko samą produkcję hormonów przez tarczycę, ale również ich konwersję, czyli przekształcanie FT4 do aktywnego FT3 w tkankach obwodowych.

Białko C-reaktywne (CRP)

CRP jest jednym z podstawowych markerów stanu zapalnego w organizmie. Jego podwyższone stężenie może wskazywać na toczący się proces zapalny, infekcję, uraz lub chorobę przewlekłą.

Witamina B12 

Badanie oznaczające stężenie witaminy B12 we krwi jest kluczowe w diagnostyce niedokrwistości megaloblastycznej, zaburzeń neurologicznych oraz przewlekłego zmęczenia. Niedobór witaminy B12 może objawiać się m.in. osłabieniem, zaburzeniami koncentracji, parestezjami (mrowieniem), obniżeniem nastroju oraz problemami z pamięcią, często jeszcze przed wystąpieniem zmian w morfologii krwi.

Natomiast wysokie stężenie witaminy B12 nie zawsze jest wynikiem suplementacji i również wymaga interpretacji klinicznej. Może ono towarzyszyć m.in. zaburzeniom pracy wątroby, chorobom nerek, stanom zapalnym, chorobom hematologicznym lub świadczyć o nieprawidłowym transporcie i wykorzystaniu witaminy B12 w tkankach.

Kwas foliowy

Oznaczenie stężenia kwasu foliowego pozwala ocenić status jednej z kluczowych witamin z grupy B, niezbędnej do prawidłowej syntezy DNA, podziałów komórkowych oraz procesów krwiotwórczych. Niedobór kwasu foliowego może prowadzić do niedokrwistości megaloblastycznej, zaburzeń koncentracji, osłabienia oraz podwyższenia poziomu homocysteiny.

Kwas foliowy odgrywa szczególną rolę w procesach metylacji, dlatego jego niedobór może mieć konsekwencje nie tylko hematologiczne, ale również sercowo-naczyniowe i neurologiczne.

Ogólne badanie moczu

Ogólne badanie moczu jest jednym z podstawowych i jednocześnie bardzo niedocenianych badań przesiewowych. Dostarcza informacji nie tylko o funkcjonowaniu nerek i dróg moczowych, ale również o stanie metabolicznym organizmu.

Ogólne badanie kału

Badanie kału stanowi istotne narzędzie w ocenie funkcjonowania układu pokarmowego. Może dostarczyć informacji na temat procesów trawienia i wchłaniania, obecności stanów zapalnych i krwawień z przewodu pokarmowego.

Badania nierefundowane warte rozważenia

W zależności od potrzeb oraz stanu zdrowia, listę badań refundowanych można poszerzyć o dodatkowe, bardzo wartościowe parametry:

1. insulina – pomocna w diagnostyce insulinooporności
2. homocysteina – istotna w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego, stresu oksydacyjnego, zaburzeń metylacji i niedoborów witamin z grupy B
3. witamina D3 (25(OH)D) – kluczowa dla zdrowia kości, układu odpornościowego, profilaktyki antynowotworowej i gospodarki hormonalnej
4. kał na resztki pokarmowe – szczególnie przy problemach trawiennych
5. badania hormonalne dobrane indywidualnie do jednostki chorobowej

Lista badań na NFZ (wersja skrócona)

1. Morfologia krwi
2. Żelazo
3. Ferrytyna
4. Glukoza na czczo
5. Hemoglobina glikowana (HbA1c)
6. Lipidogram
7. Próby wątrobowe (ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubina)
8. Kwas moczowy
9. Mocznik
10. Kreatynina
11. TSH
12. fT
13. fT4
14. CRP
15. Witamina B12
16. Kwas foliowy
17. Ogólne badanie moczu
18. Ogólne badanie kału

Regularna diagnostyka umożliwia wczesne wychwycenie nieprawidłowości i wdrożenie odpowiednich interwencji – zarówno żywieniowych, jak i medycznych. To jedna z najskuteczniejszych inwestycji we własne zdrowie. Dlatego lista badań na NFZ może się przydać zarówno w tym roku, jak i w następnych latach.

Artykuł Styczniowy przegląd – lista badań na NFZ pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Zrozumienie wpływu żywienia na poziomy hormonów stanowi jedynie część znacznie bardziej złożonej układanki. Równie istotne jest to, w jaki sposób odżywianie modyfikuje wrażliwość komórek na sygnały hormonalne. Nie chodzi więc wyłącznie o ilość wytwarzanego hormonu, lecz także o to, jak skutecznie komórki potrafią na niego odpowiedzieć. Czy określone składniki diety, wzorce żywieniowe lub stan odżywienia mogą sprawić, że tkanki staną się bardziej odporne lub przeciwnie – bardziej wrażliwe na działanie hormonów? Oczywiście, że tak. Dobrym przykładem jest insulina. Można obserwować bardzo wysoki poziom insuliny we krwi i jednocześnie brak jej działania na poziomie komórkowym, objawiający się wysokim stężeniem glukozy. Mówimy wówczas o dobrze znanym zaburzeniu, jakim jest insulinooporność, która wynika przede wszystkim z nieprawidłowych wzorców żywieniowych.

W organizmie człowieka hormony nie działają w izolacji – tworzą dynamiczną, wzajemnie sprzężoną sieć zależności, w której zmiana jednej osi hormonalnej wpływa na funkcjonowanie pozostałych. Na ten subtelny system regulacji oddziałują nie tylko czynniki genetyczne, lecz także styl życia, w tym sposób odżywiania, poziom aktywności fizycznej, sen, stres oraz mikrobiota jelitowa. Dlatego nawet niewielkie zmiany w sposobie żywienia mogą realnie wpływać na hormonalną równowagę organizmu: od metabolizmu i apetytu, przez płodność i nastrój, po regenerację i procesy starzenia. 

Wpływ diety na równowagę hormonalną – przykład

Poniżej przedstawiam kilka przykładów, które pokazują, jak konkretne hormony reagują na różne wzorce żywieniowe oraz jakie strategie mogą wspierać ich prawidłowe działanie.

Testosteron

Testosteron jest hormonem steroidowym produkowanym głównie przez komórki Leydiga w jądrach. Aby mogły one syntetyzować testosteron, potrzebują szeregu enzymów i kofaktorów, a jednym z kluczowych jest cynk. Jego niedobór hamuje kluczowe enzymy steroidogenezy, osłabia odpowiedź komórek Leydiga na hormon luteinizujący i zwiększa stres oksydacyjny, co łącznie prowadzi do spadku poziomu testosteronu i zaburzeń płodności.

Estradiol

Estradiol jest najsilniejszym hormonem steroidowym z grupy estrogenów produkowanym głównie przez jajniki. Jego synteza i metabolizm są silnie zależne od stanu mikrobioty jelitowej, określanej mianem estrobolomu. Bakterie jelitowe uczestniczą w rozkładzie i detoksykacji estrogenów poprzez aktywność enzymu β-glukuronidazy. Dysbioza spowodowana m.in. dietą ubogą w błonnik i nadmiarem przetworzonej żywności, może zwiększać ponowne wchłanianie aktywnych estrogenów, prowadząc do ich kumulacji i zaburzeń równowagi hormonalnej.

Progesteron

Progesteron jest hormonem steroidowym wytwarzanym w ciałku żółtym jajnika. Jego produkcja wymaga odpowiedniej podaży energii. Głodzenie się lub długotrwałe posty mogą ograniczać syntezę progesteronu poprzez spadek poziomu pregnenolonu – prekursora hormonów płciowych. Dodatkowo restrykcyjne diety obniżają aktywność enzymów steroidogennych, co prowadzi do zaburzeń cyklu i objawów niedoboru progesteronu.

Leptyna

Leptyna, hormon sytości wytwarzany przez adipocyty, odzwierciedla poziom zapasów energetycznych organizmu. Dieta jednocześnie bogata w tłuszcze i cukry proste sprzyja przewlekłemu nadmiarowi leptyny i rozwojowi leptynooporności. Komórki przestają reagować na sygnał sytości, co prowadzi do zwiększonego łaknienia, przyrostu masy ciała i zaburzeń metabolicznych.

Melatonina

Melatonina, hormon regulujący rytm dobowy i sen, powstaje w szyszynce z tryptofanu, aminokwasu dostarczanego z dietą. Odpowiednia podaż tryptofanu obecnego m.in. w nasionach, jajach i rybach wspiera naturalną produkcję melatoniny, poprawiając jakość snu i zdolność regeneracji. Z kolei niedobory tego aminokwasu lub zaburzenia rytmu dobowego mogą obniżać jej syntezę.

Insulina

Insulina, kluczowy hormon regulujący gospodarkę glukozową, wykazuje wysoką wrażliwość na jakość diety oraz szeroko pojęty styl życia. Nadmierne spożycie cukrów prostych i regularne przejadanie się sprzyjają przewlekłej hiperinsulinemii, która z czasem prowadzi do rozwoju insulinooporności i zaburzeń metabolicznych. Natomiast dieta o działaniu przeciwzapalnym obfitująca w warzywa, produkty o niskim stopniu przetworzenia oraz źródła kwasów tłuszczowych o korzystnym profilu wspiera prawidłową wrażliwość tkanek na insulinę i ułatwia kontrolę glikemii.

Hormony tarczycy (T₃ i T₄)

Hormony tarczycy powstają z tyrozyny i jodu, a ich prawidłowa synteza oraz aktywacja wymagają również odpowiedniej podaży żelaza, selenu i cynku. Niedobory tych mikroskładników mogą zaburzać zarówno wytwarzanie tyroksyny (T₄) w tarczycy, jak i jej konwersję do biologicznie aktywnej trójjodotyroniny (T₃) w tkankach obwodowych. Utrzymanie optymalnego statusu tych pierwiastków jest kluczowe dla prawidłowego tempa przemiany materii, równowagi metabolicznej i zdrowia całego organizmu.

GLP-1 (glukagonopodobny peptyd-1)

GLP-1 (glukagonopodobny peptyd-1) to hormon inkretynowy wydzielany w jelitach po spożyciu posiłku, który nasila uczucie sytości, spowalnia opróżnianie żołądka oraz zwiększa poposiłkowe wydzielanie insuliny. Dieta bogata w błonnik pokarmowy, a także regularne spożywanie warzyw krzyżowych mogą w naturalny sposób wspierać endogenną sekrecję GLP-1, przyczyniając się do lepszej kontroli apetytu i poprawy parametrów metabolicznych.

Kortyzol

Kortyzol, główny hormon stresu produkowany przez korę nadnerczy, odgrywa kluczową rolę w regulacji reakcji organizmu na stres, wykazuje działanie przeciwzapalne oraz podnosi stężenie glukozy i wolnych kwasów tłuszczowych we krwi, zwiększając dostępność energii. Skrajne warunki żywieniowe – zarówno chroniczne przejadanie się, jak i długotrwałe okresy postu mogą zaburzać fizjologiczny rytm wydzielania kortyzolu, prowadząc do deregulacji osi podwzgórze–przysadka–nadnercza, a w konsekwencji do zaburzeń hormonalnych i problemów metabolicznych.

Podsumowanie

Żywienie może wpływać na wrażliwość tkanek i komórek na hormony zarówno bezpośrednio – poprzez modulację poziomów hormonów oraz ekspresji ich receptorów, jak i pośrednio, oddziałując na procesy zapalne, stres oksydacyjny czy skład mikrobioty jelitowej. Są to złożone zależności, które determinują, w jaki sposób organizm reaguje na sygnały hormonalne każdego dnia.

Zrozumienie tych mechanizmów pozwala nie tylko trafniej identyfikować źródła zaburzeń, lecz także tworzyć spersonalizowane strategie terapeutyczne wspierające naturalną równowagę hormonalną oraz ogólne samopoczucie.

Jeśli zmagasz się z objawami sugerującymi zaburzenia hormonalne, takimi jak wahania nastroju, trudności z utrzymaniem prawidłowej masy ciała, zmęczenie czy zaburzenia cyklu miesiączkowego, zapraszam Cię na konsultację. Wspólnie przeanalizujemy Twoje wyniki, styl życia i sposób odżywiania, aby dobrać rozwiązania dopasowane do Twojego organizmu i jego potrzeb.

Bibliografia

1. Wong, C. P., Ho, E. (2012). Zinc and its role in age-related inflammation and immune dysfunction. Molecular Nutrition & Food Research, 56(1), 77–87.
2. Prasad, A. S. (2014). Discovery of human zinc deficiency: 50 years later. Journal of Trace Elements in Medicine and Biology, 28(4), 357–363.
3. Kwa, M. i in. (2016). The intestinal microbiome and estrogen metabolism – positive female breast cancer. Journal of the National Cancer Institute, 22;108(8):djw029.
4. Flores, R. i in. (2012). Fecal microbial determinants of fecal and systemic estrogens and estrogen metabolites: A cross-sectional study. Journal of Translational Medicine, 10(1), 253.
5. Michalczyk, M. i in. (2021). The influence of fasting and calorie restriction on the female reproductive system: A review. Nutrients, 13(7), 2230.
6. Peuhkuri, K. i in. (2012). Dietary factors and fluctuating levels of melatonin. Food & Nutrition Research, 56(1), 17252.
7. Esser, N. i in. (2014). Inflammation as a link between obesity, metabolic syndrome and type 2 diabetes. Diabetes Research and Clinical Practice, 105(2), 141–150.
8. Zimmermann, M. B., Kohrle, J. (2002). The impact of iron and selenium deficiencies on iodine and thyroid metabolism: Biochemistry and relevance to public health. Thyroid, 12(10), 867–878.
9. Shulhai A.M. i in. (2024). The role of nutrition on thyroid function. Nutrients, 31;16(15):2496.
10. Friedman, J. M. (2019). Leptin and the endocrine control of energy balance. Nature Metabolism, 1(8), 754–764.
11. Colling C. i in. (2023). Changes in serum cortisol levels after 10 days of overfeeding and fasting. American Journal of Physiology. Endocrinology and Metabolism, 1;324(6):E506-E513.

Artykuł Wpływ diety na równowagę hormonalną – co warto wiedzieć? pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Do najważniejszych zalety sensorów możemy zaliczyć:

• brak konieczności ukłucia palca – co sprawia, że monitorowanie staje się mniej inwazyjne i bezbolesne. Pomiar poziomu stężenia glukozy dokonuje się automatycznie 
• ciągłe monitorowanie – umożliwia śledzenie poziomu glukozy w czasie rzeczywistym, w dzień i w nocy 
• precyzyjniejsze dane – systemy CGM często dostarczają szczegółowe informacje o wahaniach poziomu glukozy oraz pełny obraz zmian glikemii wraz z historią

Odczyty z sensora CGM można sprawdzać na kilka sposobów, w zależności od typu sensora. Wyniki aktualizowane są co 1-5 minut w zależności od modelu, a dane o poziomach glukozy, wykresy trendów i alerty przesyłane są do aplikacji w telefonie, dedykowanego odbiornika, zegarka lub smartwatcha.

Dla kogo jest sensor do pomiaru glukozy?

Choć systemy ciągłego monitorowania glukozy (CGM) powstały przede wszystkim z myślą o osobach z cukrzycą, dziś ich zastosowanie wykracza daleko poza samą chorobę. Coraz częściej traktuje się je jako narzędzie profilaktyki zdrowotnej, optymalizacji diety i świadomego stylu życia. Dzięki CGM możemy w praktyce zobaczyć, jak nasz organizm reaguje na posiłki, aktywność fizyczną, sen czy stres. Dlatego przyjrzyjmy się bliżej, dla kogo sensor może być dobrym rozwiązaniem.

Cukrzyca

Do wskazań medycznych stosowania sensorów należą cukrzyca typu I, cukrzyca typu II oraz cukrzyca ciążowa. W przypadku tych zaburzeń sensor pozwala na lepszą kontrolę glikemii, minimalizowanie ryzyka zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii czy dostosowanie dawki insuliny. Sensor CGM jest refundowany w przypadku zdiagnozowanej cukrzycy, ale tylko w konkretnych przypadkach, najczęściej u osób z intensywną insulinoterapią.

Zaburzenia metaboliczne

Sensor może być bardzo przydatnym narzędziem również w zaburzeniach metabolicznych, które często wiążą się z wysokim i/lub niestabilnym poziomem glukozy we krwi. Możemy do nich zaliczyć przede wszystkim:

• hipoglikemię reaktywną – sensor pozwala wykryć gwałtowne spadki glukozy kilka godzin po posiłku, które często umykają w standardowych badaniach. Dzięki alertom można łatwiej powiązać objawy, takie jak drżenie rąk czy senność, z faktycznym obniżeniem poziomu glukozy
• insulinooporność i hiperinsulinemia – CGM umożliwia obserwację, jak organizm reaguje na różne posiłki i które z nich wywołują długotrwale wysoki poziom glukozy, co w konsekwencji sprzyja insulinooporności. Choć CGM nie mierzy insuliny, pokazuje charakterystyczne skoki glukozy, które prowadzą do jej nadprodukcji. Wczesne wychwycenie takich reakcji pomaga maksymalnie zindywidualizować dietę poprawiając insulinowrażliwość
• stan przedcukrzycowy – sensor pokazuje nawet subtelne zaburzenia glikemii poposiłkowej, które nie zawsze widać w standardowej krzywej cukrowej. Dzięki temu możliwa jest szybka reakcja i wdrożenie działań prewencyjnych zanim rozwinie się jawna cukrzyca
• nadwagę i otyłość – CGM pozwala zaobserwować, jak nadmiar kalorii lub niektóre produkty spożywcze wpływają na wahania glukozy, co w konsekwencji będzie ułatwiać redukcję masy ciała. Stabilniejsza glikemia wiąże się z mniejszymi napadami głodu i lepszą kontrolą apetytu
• zespół policystycznych jajników (PCOS) – u wielu kobiet z PCOS występuje insulinooporność i nagłe skoki glukozy, które sensor pomaga wychwycić. Monitorowanie tych zmian pozwala zoptymalizować dietę i aktywność fizyczną, co będzie miało swoje przełożenie również na funkcjonowanie gospodarki hormonalnej
• niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) – stabilizacja glikemii jest kluczowa w terapii NAFLD, a dzięki CGM możemy wykryć, które produkty nasilają wahania glukozy. Obserwacja trendów pomaga we wprowadzaniu skutecznych zmian dietetycznych i wpływa znacząco na redukcję ryzyka progresji choroby

Choroby nowotworowe

W niektórych sytuacjach sensor CGM może okazać się pomocny również u osób chorujących na nowotwory, choć nie jest to jego standardowe zastosowanie. Potencjalne korzyści z jego stosowania zależą od rodzaju nowotworu, prowadzonego leczenia oraz ogólnego stanu metabolicznego pacjenta.

Dlaczego w ogóle warto rozważyć CGM w chorobie nowotworowej? Istnieje kilka istotnych powodów:

• hiperglikemia może zmniejszać skuteczność chemioterapii – badania wykazały, że podwyższony poziom glukozy osłabia działanie niektórych leków przeciwnowotworowych, obniżając ich cytotoksyczność
• wysoki poziom glukozy sprzyja przeżywalności komórek nowotworowych – nadmierna glikoliza w takich warunkach tłumi procesy apoptozy, czyli naturalnej śmierci komórek nowotworowych
• przewlekła hiperglikemia pogarsza działanie radioterapii – wykazano m.in. że u pacjentów z rakiem drobnokomórkowym płuca wysoki poziom hemoglobiny glikowanej korelował z wyższym ryzykiem wznowy choroby po napromienianiu
• CGM pomaga bezpiecznie prowadzić pacjentów z niedożywieniem, kacheksją nowotworową lub w trakcie żywienia dojelitowego – ciągłe monitorowanie pozwala unikać zarówno hiperglikemii pogarszającej rokowanie, jak i groźnych w tym stanie hipoglikemii
• stabilna glikemia wspiera odporność i regenerację – duże wahania glukozy nasilają zmęczenie, pogarszają koncentrację, procesy gojenia ran i zwiększają podatność na infekcje. Utrzymanie stabilnej glikemii sprzyja sprawniejszej odpowiedzi immunologicznej, co jest istotne nie tylko w ochronie przed zakażeniami, ale także w naturalnym zwalczaniu komórek nowotworowych przez nasz organizm
• monitorowanie reakcji na dietę i żywienie medyczne – w trakcie leczenia onkologicznego nasz sposób odżywiania często ulega zmianie, dlatego ocena poziomu glukozy może być bardzo przydatna. CGM pozwala ocenić, które produkty i potrawy wywołują skoki glukozy, co ułatwia precyzyjniejsze dobranie dietoterapii wspierającej leczenie i regenerację

Optymalizacja stylu życia i profilaktyka

Coraz częściej po sensory CGM sięgają osoby zdrowe, które chcą lepiej poznać reakcję swojego organizmu na sposób żywienia i styl życia. Ciągłe monitorowanie glukozy pozwala zrozumieć, które produkty, posiłki czy nawyki wywołują gwałtowne skoki glukozy, a które sprzyjają stabilnej glikemii.

Dzięki tym informacjom możliwe jest:

• świadome komponowanie diety i dobór produktów, które wspierają prawidłową gospodarkę glukozowo-insulinową. Każdy człowiek reaguje inaczej na te same produkty (np. u jednej osoby banan powoduje wysoki skok glukozy, a u innej nie). Znaczenie mogą mieć również pory spożywania poszczególnych posiłków – możemy zauważyć że ten sam posiłek zjedzony o różnych godzinach może spowodować inną odpowiedź glikemiczną
• optymalizacja aktywności fizycznej – ćwiczenia o różnej intensywności oraz wykonane o różnej porze dnia mogą odmiennie wpływać na glikemię. Ponadto CMG umożliwia testowanie różnych źródeł węglowodanów przed i po treningu, aby uniknąć zarówno hipoglikemii powysiłkowej, jak i niepotrzebnych skoków glukozy
• zapobieganie przewlekłym chorobom – regularne monitorowanie glukozy pozwala wcześnie wychwycić nieprawidłowości, zanim rozwiną się choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca typu 2. Nawet u osób zdrowych mogą okresowo występować niezauważalne epizody hipo- lub hiperglikemii poposiłkowej, które przez lata pozostają bezobjawowe. Krótkotrwałe korzystanie z CGM umożliwia ich wykrycie, a następnie świadome wprowadzenie zmian w diecie i stylu życia, co może realnie opóźnić lub zapobiec rozwojowi cukrzycy i innych chorób
• lepsze zarządzanie energią i koncentracją – stabilny poziom glukozy sprzyja lepszej pamięci, koncentracji, samopoczuciu i wspiera pozostałe funkcje poznawcze
• lepsze zarządzanie stresem i snem – stres i brak snu podnoszą poziom glukozy, czasem tak samo jak niezdrowy posiłek. CGM pozwala zaobserwować, jak stresujące sytuacje lub brak snu wpływają na glukozę oraz jak drzemka, medytacja lub spacer potrafią ją stabilizować

Krótki eksperyment z CGM może stać się prawdziwym przełomem w zrozumieniu własnego organizmu. Noszenie sensora przez zaledwie 2–4 tygodnie w ciągu roku pomaga wychwycić produkty i sytuacje, które destabilizują glikemię, ułatwiając podejmowanie codziennych decyzji sprzyjających naszemu zdrowiu.

Podsumowując na korzystaniu z CGM w celach profilaktycznych i optymalizacji stylu życia mogą zyskać m.in.:

• osoby chcące lepiej poznać reakcję swojego organizmu, np. jak konkretne produkty, posiłki czy nawyki wpływają na glikemię
• osoby aktywne fizycznie i sportowcy, którzy chcą dopasować trening i regenerację do reakcji metabolicznych organizmu
• osoby dbające o sylwetkę i zdrową masę ciała, które dzięki CGM mogą lepiej kontrolować wahania glukozy sprzyjające napadom głodu
• osoby pracujące nad koncentracją i wydolnością psychiczną, ponieważ stabilna glikemia sprzyja jasności umysłu, efektywnemu myśleniu i stabilnemu nastrojowi w ciągu dnia
• osoby zainteresowane długowiecznością i profilaktyką chorób metabolicznych, które chcą w porę wychwycić niekorzystne wahania glukozy

Sensor do pomiaru glukozy Sibionics GS1– moje doświadczenia

Przez ostatnie dwa tygodnie testowałam sensor ciągłego monitorowania glukozy marki Sibionics, dlatego chciałabym podzielić się z Wami swoimi wrażeniami.

Zawartość opakowania

W zestawie otrzymujemy aplikator, sensor, instrukcję obsługi oraz plaster ochronny umożliwiający bezpieczne i komfortowe noszenie sensora przez cały czas jego działania. Proces zakładania sensora jest bezbolesny, szybki i intuicyjny – wystarczy postępować zgodnie z instrukcją. Do obsługi urządzenia potrzebna jest aplikacja Sibionics, którą pobieramy na telefon. Po założeniu sensora system potrzebuje około 60 minut na aktywację, a od tego momentu poziom glukozy aktualizuje się co 5 minut.

Aplikacja Sibionics

Po uruchomieniu aplikacji na ekranie głównym widzimy:

• aktualny poziom glukozy,
• strzałkę trendu, która informuje, w jakim kierunku zmienia się glikemia:
  • strzałka w prawo – poziom glukozy jest stabilny
  • strzałka w górę – glukoza rośnie
  • strzałka w dół – glukoza spada
• czas działania sensora (do 14 dni) oraz datę i godzinę ostatniej aktualizacji
• wykres glikemii z ostatnich 3 godzin (można go zmienić na 6, 12 lub 24 godziny)

W prawym górnym rogu mamy ikonkę raportu, który zapisuje się w formie zdjęcia w telefonie i obejmuje:

• aktualny i średni poziom glukozy
• wskaźnik TIR (czas w zakresie docelowym) 
• wykres zmian z ostatnich 12 godzin
• wartości minimalne, maksymalne i największą zmianę glukozy

W aplikacji dostępny jest również raport dzienny oraz AGP, w których znajdziemy:

• średnią wartość glukozy
• GMI (szacowaną hemoglobinę glikowaną, czyli HbA1c)
• TIR, TAR i TBR – czyli czas glukozy w normie, powyżej i poniżej zakresu
• profil ambulatoryjny glukozy (AGP), który pokazuje uśrednione dobowe wahania

Dodatkowo w aplikacji możemy zarządzać alertami hipoglikemii i hiperglikemii, dodawać posiłki, aktywność fizyczną i inne wydarzenia, aby lepiej analizować glikemię.

Moje wnioski

Dwutygodniowe noszenie sensora CGM Sibionics pozwoliło mi lepiej zrozumieć reakcje mojego organizmu na pewne produkty, czas spożywania posiłków i inne czynniki. Oto kilka ciekawszych obserwacji:

• moja glukoza na czczo jest niższa, jeśli zjem niewielką porcję tuż przed snem niż kolację 4–6 godzin wcześniej (to zaskoczyło mnie najbardziej :-))
• ziemniaki w każdej formie powodują wysoki wzrost poziomu glukozy
• 200 g borówek prawie nie podniosło mojej glukozy, ale nektarynka o podobnej wadze spowodowała wzrost o ok. 30 mg/dl. Co ciekawe, borówki mają więcej węglowodanów w 100 g, ale równocześnie więcej błonnika
• po kiepskiej nocy reakcja na te same produkty była znacznie gorsza, a poposiłkowe wzrosty glukozy były wyższe

Sensor pozytywnie zaskoczył mnie kilkoma cechami, ale jak każde urządzenie, ma również swoje ograniczenia.

Plusy

• proste, intuicyjne zakładanie i komfortowe noszenie
• czytelna i łatwa w obsłudze aplikacja
• dobra dokładność (ok. 91%)
• możliwość zapisu raportów i analizy trendów glukozy
• opcja dodawania notatek (posiłki, treningi), co ułatwia naukę reakcji swojego organizmu

Minusy

• opóźnienie 15-20 minut w stosunku do pomiarów z krwi włośniczkowej
• brak integracji z niektórymi popularnymi aplikacjami fitness 
• nieco ograniczona możliwość personalizacji wykresów w porównaniu z droższymi systemami CGM
• mniejsza społeczność użytkowników i mniej zewnętrznych narzędzi

Podsumowując sensor Sibionics sprawdzi się szczególnie u osób, które:

• dopiero zaczynają przygodę z CGM i chcą prostego w obsłudze urządzenia
• nie korzystają z pompy insulinowe ani systemów zamkniętej pętli
• cenią sobie prostotę i przystępną cenę w stosunku do bardziej rozbudowanych systemów

Dla chętnych zostawiam kod rabatowy – na zakup sensora SIBIONICS otrzymacie aż 10% rabatu z hasłem jadietetyk

Sensor do pomiaru glukozy – podsumowanie

Jak każda technologia, CGM ma swoje ograniczenia. Dane z sensora pokazują stężenie glukozy w czasie rzeczywistym, ale nie są tak precyzyjne jak pomiar z palca. Na odczyty mogą wpływać m.in. miejsce założenia czujnika, opóźnienie wynikające z pomiaru w płynie śródmiąższowym czy zmiany temperatury ciała. Dlatego CGM najlepiej traktować nie jako absolutny zamiennik glukometru, lecz narzędzie do obserwowania trendów i wzorców glikemii.

Jednocześnie warto rozważyć założenie sensora przynajmniej raz w życiu, nawet jeśli nie mamy cukrzycy. CGM pozwala zobaczyć, jak nasze ciało reaguje na konkretne posiłki, aktywność fizyczną, stres czy niedobór snu. Dzięki tym informacjom łatwiej optymalizować sposób żywienia, planować treningi i wspierać funkcjonowanie całego organizmu.

Dla wielu osób takie doświadczenie może stać się prawdziwym punktem zwrotnym – bo świadomość reakcji własnego organizmu to pierwszy krok do mądrego, spersonalizowanego dbania o swoje zdrowie.

A jeśli chcecie, żebym w kolejnym wpisie poruszyła dokładną interpretacje odczytów z aplikacji lub macie inne pytanie dotyczące systemów CMG, koniecznie dajcie znać w komentarzu.

Bibliografia

1. Kong M. i Lim Y.J. 2022. Chronic hyperglycemia is an adverse prognostic factor for locoregional recurrence‐free survival in small cell lung cancer patients treated with radical radiotherapy. Thoracic Cancer, 4;13(18):2633–2640.
2. Li W. i in. 2019. Effects of hyperglycemia on the progression of tumor diseases. Journal of Experimental & Clinical Cancer Research, 23;38(1):327.
3. Qiu J. i in. 2021. Hyperglycemia and chemoresistance in breast cancer: from cellular mechanisms to treatment response. Frontiers in Oncology, 25;11:628359.
4. Gautam R. i in. 2025. The role of lifestyle interventions in pcos management: a systematic review. Nutrients, 16;17(2):310.
5. Manta A. i in. 2023. Glycemic Index and Glycemic Load Estimates in the dietary approach of polycystic ovary syndrome. Nutrients, 7;15(15):3483.
6. Chao H.W. i in. 2019. Homeostasis of glucose and lipid in non-alcoholic fatty liver disease. International Journal of Molecular Sciences. 13;20(2):298.
7. Strona producenta sensora https://www.sibionicscgm.com/pl

Artykuł Sensor do pomiaru glukozy – po co i dla kogo? pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Melatonina wykazuje szereg korzystnych właściwości biologicznych – działa jako silny przeciwutleniacz, moduluje odpowiedź immunologiczną, wpływa na ekspresję genów oraz wykazuje potencjał przeciwnowotworowy. W kontekście raka piersi jej działanie obejmuje m.in. regulację aktywności receptorów estrogenowych, hamowanie tworzenia nowych naczyń krwionośnych oraz indukowanie śmierci komórek nowotworowych. Warto podkreślić, że efekty działania melatoniny są złożone i zależne od kontekstu biologicznego, co sprawia, że coraz częściej staje się ona przedmiotem badań w obszarze onkologii.

W niniejszym artykule omówię mechanizmy przeciwnowotworowego działania melatoniny oraz przedstawię praktyczne sposoby wspierania jej naturalnej, endogennej produkcji.

Zaburzenia rytmu dobowego a ryzyko raka piersi

Zaburzenia rytmu dobowego związane m.in. z pracą zmianową, ekspozycją na sztuczne światło po zmroku, krótkim lub przerywanym snem prowadzą do obniżenia endogennej produkcji melatoniny, co może zwiększać ryzyko rozwoju niektórych nowotworów, w tym właśnie raka piersi. W badaniach epidemiologicznych i obserwacyjnych zwraca się uwagę na kilka istotnych zależności:

• kobiety pracujące na nocne zmiany mają istotnie wyższe ryzyko zachorowania na raka piersi – WHO uznało nocną pracę zmianową za potencjalnie rakotwórczą (grupa 2A)
• u kobiet z już zdiagnozowanym rakiem piersi często wykazuje się niższe nocne stężenia melatoniny w surowicy oraz zaburzony rytm okołodobowy
• ekspozycja na światło niebieskie wieczorem i w nocy hamuje wydzielanie melatoniny, potencjalnie osłabiając jej mechanizmy ochronne i zwiększając ryzyko chorób nowotworowych

Zaburzenia rytmu dobowego mogą również zwiększać stres oksydacyjny, nasilać stany zapalne i sprzyjać proliferacji komórek nowotworowych poprzez dezorganizację szlaków hormonalnych (np. osi podwzgórze–przysadka–gonady).

Przeciwnowotworowe działanie melatoniny

Wiemy już, że melatonina to nie tylko hormon regulujący sen i rytm dobowy. Coraz więcej badań wskazuje, że pełni ona także istotną rolę w procesach metabolicznych, immunologicznych i antyoksydacyjnych, wpływając tym samym na ryzyko rozwoju nowotworów. Przyjrzyjmy się zatem bliżej najważniejszym mechanizmom jej przeciwnowotworowego działania.

Receptory MT1/MT2

Melatonina działa poprzez dwa główne receptory błonowe – MT1 i MT2, należące do rodziny receptorów sprzężonych z białkiem G. Receptory te są kluczowe dla regulacji rytmów okołodobowych i procesów snu. W wielu typach nowotworów, takich jak rak piersi, prostaty czy jelita grubego, aktywacja receptorów melatoninowych MT1 i MT2 odgrywa istotną rolę w hamowaniu rozwoju choroby. Receptory te, po związaniu melatoniny, uruchamiają szereg mechanizmów przeciwnowotworowych, w tym:

• hamowanie cyklu komórkowego
• indukcję apoptozy, czyli zaprogramowanej śmierci komórek nowotworowych
• modulację ekspresji genów onkogennych i supresorowych
• zahamowanie angiogenezy oraz migracji/inwazji komórek nowotworowych
• działanie synergistyczne z chemioterapią i terapią hormonalną

Warto podkreślić, że choć aktywacja receptorów melatoninowych MT1 i MT2 zazwyczaj wywołuje efekt przeciwnowotworowy, to działanie to nie jest uniwersalne i zależy od wielu czynników. Skutki biologiczne mogą się różnić w zależności od typu komórek nowotworowych, charakterystyki mikrośrodowiska guza, rytmu dobowego, ekspresji innych białek regulatorowych, a także obecności mutacji genetycznych. W pojedynczych przypadkach, zwłaszcza w niektórych nowotworach neuroendokrynnych, obserwowano neutralny, a nawet potencjalnie sprzyjający wpływ melatoniny na komórki nowotworowe. Niemniej w przypadku raka piersi, szczególnie nowotworach hormonozależnych, działanie melatoniny jest dobrze udokumentowane i wykazuje silny potencjał przeciwnowotworowy.

Właściwości przeciwutleniające i ochrona mitochondriów

Melatonina wykazuje silne działanie przeciwutleniające. Neutralizuje wolne rodniki tlenowe i reaktywne formy azotu, ograniczając stres oksydacyjny – jeden z głównych czynników prowadzących do uszkodzenia DNA, mutacji oraz transformacji nowotworowej. Melatonina wspiera także wewnętrzne mechanizmy antyoksydacyjne organizmu poprzez:

• stymulację enzymów antyoksydacyjnych, takich jak peroksydaza glutationowa, dysmutaza ponadtlenkowa i katalaza
• stabilizację funkcji mitochondriów i utrzymanie potencjału błony mitochondrialnej
• ochronę mitochondrialnego DNA przed uszkodzeniami oksydacyjnymi i mutacjami

Dzięki tym mechanizmom melatonina zmniejsza ryzyko uszkodzeń genomu, ogranicza progresję nowotworu i zwiększa odporność zdrowych komórek na toksyczność terapii przeciwnowotworowej. W rezultacie melatonina nie tylko chroni komórki przed inicjacją nowotworową, ale także wzmacnia ich zdolność do przetrwania w warunkach stresu oksydacyjnego, który często towarzyszy leczeniu onkologicznemu.

Działanie hormonalne i antyestrogenowe

Melatonina wpływa na ekspresję i aktywność receptorów estrogenowych, które odgrywają kluczową rolę w regulacji wzrostu, różnicowania i proliferacji komórek nowotworowych – szczególnie w raku piersi hormonozależnym. Badania wykazały, że melatonina:

• obniża ekspresję receptorów ERα i ERβ, a także ogranicza wiązanie estradiolu z tymi receptorami – potwierdzono to zarówno w badaniach in vitro, jak i w modelach zwierzęcych
• hamuje aktywność aromatazy – enzymu, który przekształca androgeny w estrogeny; jego nadekspresja jest często obserwowana w tkankach nowotworowych piersi
• moduluje oś podwzgórze–przysadka–gonady, zmniejszając syntezę gonadotropin (LH i FSH), a w konsekwencji poziomów estradiolu we krwi, co prowadzi do osłabienia hormonalnej stymulacji komórek nowotworowych

Ten mechanizm ma szczególne znaczenie w przypadku hormonozależnych nowotworów, takich jak rak piersi z ekspresją receptorów estrogenowych (ER+), w których melatonina może hamować działania estrogenów i potencjalnie zwiększać skuteczność terapii hormonalnej.

Hamowanie angiogenezy i metastazy

Melatonina hamuje angiogenezę, czyli proces tworzenia nowych naczyń krwionośnych oraz ogranicza zdolność komórek nowotworowych do migracji i tworzenia przerzutów poprzez:

• zahamowanie ekspresji proangiogennych czynników, takich jak VEGF-A, VEGF-C, HIF-1α, angiopoetyny i PDGF
• blokowanie receptorów VEGFR oraz ich szlaków sygnałowych (np. PI3K/Akt, MAPK)
• redukcję ekspresji metaloproteinaz (MMP-9) oraz reorganizację cytoszkieletu* (m.in. przez wpływ na integryny i aktynę), co ogranicza zdolność komórek nowotworowych do inwazji i migracji

Efektem tych mechanizmów jest zmniejszenie unaczynienia guza, zahamowanie jego wzrostu oraz utrudnienie tworzenia przerzutów, szczególnie w nowotworach o wysokim potencjale inwazyjnym.

*Reorganizacja cytoszkieletu w raku piersi to proces, który umożliwia komórkom nowotworowym zmianę kształtu, przemieszczanie się, wnikanie w sąsiednie tkanki oraz tworzenie przerzutów. Melatonina przeciwdziała tym zmianom, co może ograniczać inwazyjność i progresję raka.

Indukcja apoptozy i hamowanie proliferacji

Melatonina wpływa na przeżycie i podział komórek nowotworowych, regulując cykl komórkowy i uruchamiając apoptozę – zaprogramowaną śmierć komórki. Działa na wielu płaszczyznach, aktywując mechanizmy wewnętrznej kontroli komórkowej:

• aktywuje kaspazy – enzymy, które odgrywają kluczową rolę w procesie apoptozy
• stabilizuje i acetyluje białko p53 – kluczowy „strażnik genomu”, który wykrywa uszkodzenia DNA i zatrzymuje cykl komórkowy lub inicjuje śmierć komórki
• zwiększa ekspresję p21 – inhibitora cyklu komórkowego, który blokuje przejście komórek do fazy podziału (G1/S)
• obniża poziom SIRT1 w komórkach nowotworowych – enzymu, który „wycisza” p53 poprzez deacetylację; jego zahamowanie wzmacnia aktywność p53
• hamuje ekspresję białek antyapoptotycznych, takich jak Bcl-2, które normalnie chronią komórkę nowotworową przed śmiercią

Dzięki temu melatonina może skutecznie zatrzymywać podziały komórek nowotworowych, eliminować komórki uszkodzone lub zmutowane i ograniczać rozwój guza – zwłaszcza w nowotworach hormonozależnych.

Modulacja ekspresji genów i mechanizmy epigenetyczne

Melatonina wpływa na ekspresję genów za pośrednictwem tzw. mechanizmów epigenetycznych – czyli odwracalnych zmian w strukturze chromatyny, które nie zmieniają samej sekwencji DNA, ale regulują jego aktywność. W komórkach nowotworowych melatonina:

• hamuje aktywność DNA-metylotransferazy (DNMT1), co prowadzi do demetylacji i ponownej aktywacji genów supresorowych (np. p16, p21), które w zdrowych warunkach hamują rozwój guza
• blokuje szlak STAT3 – ważny czynnik transkrypcyjny, który wspiera proliferację, angiogenezę i odporność komórek nowotworowych na apoptozę
• reguluje poziom mikroRNA i lncRNA (długich niekodujących RNA), wpływając m.in. na tzw. oś lnc010561/miR-30/FKBP3 w raku piersi potrójnie ujemnym (TNBC), co oddziałuje na tempo wzrostu i przeżywalność komórek nowotworowych
• stabilizuje genom, m.in. poprzez regulację metylacji DNA, hamowanie szlaków stresu oksydacyjnego i wpływ na aktywność telomerazy (TERT/TR), co ogranicza mutacje i wspiera prawidłowe funkcjonowanie komórki

Dzięki tym mechanizmom melatonina może spowalniać rozwój nowotworu, zmniejszać jego agresywność oraz zwiększać wrażliwość komórek nowotworowych na chemioterapię i radioterapię.

Dlaczego mechanizmy epigenetyczne są istotne? Przede wszystkim dlatego, że są odwracalne – a to oznacza, że melatonina może „przeprogramowywać” nieprawidłowo aktywne geny w komórkach nowotworowych bez konieczności ingerencji w samą strukturę DNA. Ta zdolność sprawia, że melatonina staje się obiecującym elementem terapii wspomagającej, szczególnie w przypadku nowotworów hormonozależnych oraz potrójnie ujemnych, w których standardowe możliwości leczenia są znacznie ograniczone.

Wpływ na telomery i telomerazę

Melatonina ogranicza aktywność telomerazy i chroni telomery – końcowe fragmenty chromosomów, które pełnią kluczową rolę w regulacji długości życia komórki oraz stabilności genomu. Jej działanie obejmuje kilka mechanizmów:

• Hamowanie ekspresji TERT – katalitycznej podjednostki telomerazy, odpowiedzialnej za niekontrolowane wydłużanie telomerów w komórkach nowotworowych
• Modulację szlaków sygnałowych c-Myc i Wnt/β-katenina – które nasilają transkrypcję TERT i są często nadaktywne w nowotworach
• Silne działanie antyoksydacyjne – neutralizację wolnych rodników przyspieszających skracanie telomerów w wyniku stresu oksydacyjnego
• Stymulację enzymów antyoksydacyjnych, takich jak dysmutaza ponadtlenkowa (SOD) i katalaza, które chronią telomery przed uszkodzeniami
• Wpływ epigenetyczny – regulację metylacji promotora genu TERT oraz modyfikacje histonów (np. acetylację), co prowadzi do wyciszenia jego ekspresji

W komórkach nowotworowych melatonina prowadzi do skracania telomerów, co ogranicza ich zdolność do nieograniczonej proliferacji i może zatrzymać wzrost guza. Z kolei w komórkach zdrowych działa ochronnie – stabilizuje długość telomerów, spowalnia procesy starzenia i wspiera regenerację tkanek.

Podsumowując melatonina wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe – od regulacji proliferacji komórek, przez modulację odpowiedzi immunologicznej i hamowanie działania estrogenów, aż po ochronę przed stresem oksydacyjnym i uszkodzeniami DNA.

Jak zwiększyć poziom melatoniny

Najważniejszym czynnikiem determinującym fizjologiczną produkcję melatoniny jest odpowiednia synchronizacja rytmu dobowego. Tylko prawidłowy rytm dobowy warunkuje optymalne, fizjologiczne wydzielanie melatoniny oraz wykorzystanie jej potencjału zdrowotnego. W praktyce oznacza to konieczność codziennego wdrażania działań, które wspierają naturalne funkcjonowanie zegara biologicznego i sprzyjają nocnemu wydzielaniu melatoniny. Poniżej przedstawiam najważniejsze zalecenia, których konsekwentne stosowanie może zwiększyć poziom melatoniny.

Zasady prawidłowej synchronizacji rytmu dobowego

1. Ekspozycja na światło dzienne rano, najlepiej w ciągu pierwszej godziny po przebudzeniu – naturalne światło poranne synchronizuje zegar biologiczny, wspierając prawidłowy rytm snu i czuwania
2. Unikanie sztucznego światła wieczorem, zwłaszcza niebieskiego (ekrany, LED-y) – niebieskie światło zaburza rytm dobowy, opóźniając wieczorne wydzielanie melatoniny i utrudniając zasypianie
3. Sen w całkowitej ciemności – nawet słabe światło w nocy może zahamować produkcję melatoniny, obniżając jakość snu i regenerację
4. Stałe godziny snu i pobudki, również w weekendy – regularność wzmacnia działanie zegara biologicznego i ułatwia zasypianie oraz budzenie się o stałej porze
5. Unikanie drzemek dłuższych niż 30 minut w ciągu dnia – dłuższe drzemki mogą zmniejszyć senność wieczorem, zaburzając rytm nocnego snu
6. Aktywność fizyczna w ciągu dnia, najlepiej na świeżym powietrzu, ale nie późnym wieczorem – ruch w ciągu dnia reguluje rytm dobowy i poprawia jakość snu, natomiast wysiłek wieczorem może nadmiernie pobudzań i zwiększać poziom kortyzolu, co będzie miało negatywny wpływ na produkcję melatoniny
7. Ograniczenie ekspozycji na stres wieczorem i wprowadzenie technik relaksacyjnych (techniki oddechowe, joga, ciepła kąpiel, medytacja) – wyciszenie układu nerwowego przed snem sprzyja wydzielaniu melatoniny i ułatwia zasypianie
8. Unikanie stymulantów wieczorem (nikotyna, głośna muzyka, emocjonujące filmy i książki) – bodźce pobudzające mogą opóźnić produkcję melatoniny
9. Unikanie ciężkostrawnych posiłków, alkoholu i kofeiny wieczorem – spożycie tych substancji opóźnia zasypianie i zaburza cykl snu, osłabiając naturalny rytm dobowy
10. Regularność posiłków, zwłaszcza śniadania – stałe godziny jedzenia pomagają zsynchronizować rytm metaboliczny z rytmem snu i czuwania
11. Ograniczenie jedzenia nocą, szczególnie po godzinie 21-22 – późne posiłki zakłócają rytm metaboliczny wątroby i mogą negatywnie wpływać na jakość snu
12. Wczesna kolacja – najlepiej 2-3 godziny przed snem – pozostawienie czasu na trawienie sprzyja spokojnemu zasypianiu i nie zakłóca nocnych procesów regeneracyjnych
13. Ograniczenie czasu spędzanego w łóżku na inne czynności niż sen – wzmacnianie skojarzenia łóżka ze snem poprawia efektywność zasypiania i utrzymania snu
14. Ustalony rytm dnia, stałe rytuały poranne i wieczorne – powtarzalność działa jak sygnał dla zegara biologicznego, pomagając mu dostroić się do stałego rytmu
15. Unikanie jasnego światła w nocy (np. przy wstawaniu do toalety) – stosowanie żarówek, które nie emitują światła niebieskiego, np. w łazience i w sypialni

Dietetyczne źródła melatoniny

Melatonina występuje naturalnie w żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, przy czym jej zawartość w produktach spożywczych jest niewielka. Szczególnie bogatymi źródłami melatoniny są wiśnie (zwłaszcza odmiana Montmorency), kiwi, winogrona, orzechy włoskie, pistacje, migdały i ryż. Choć nie można oczekiwać, że dieta znacząco podniesie poziom melatoniny we krwi, regularne spożywanie takich produktów może mieć delikatny wpływ na jej stężenie oraz ogólny status antyoksydacyjny organizmu.

Oprócz samej melatoniny, dieta może dostarczać także tryptofanu – niezbędnego aminokwasu będącego prekursorem serotoniny i melatoniny. Efektywność przekształcania tryptofanu w melatoninę zależy od aktywności enzymów, a także od dostępności kofaktorów (np. folianów, witaminy B12, magnezu). Bogatymi źródłami tryptofanu są produkty mleczne (szczególnie sery twarde, jak parmezan), mięso drobiowe, jajka, ryby (łosoś, tuńczyk), a także rośliny strączkowe, nasiona (dynia, sezam), orzechy (nerkowce, migdały), płatki owsiane oraz gorzka czekolada.

Suplementacja melatoniną

Suplementacja melatoniną może być uzasadniona jako wsparcie w regulacji rytmu dobowego, poprawie snu, łagodzeniu skutków stresu oksydacyjnego oraz wspomaganiu terapii onkologicznej – szczególnie u osób z obniżonym poziomem endogennej melatoniny (np. osoby starsze, pracownicy zmianowi, pacjenci onkologiczni). Badania sugerują, że suplementacja:

• może zwiększać skuteczność chemioterapii (np. tamoksyfenu)
• poprawia jakość życia i snu u pacjentek z rakiem piersi
• wzmacnia odporność i zmniejsza uszkodzenia DNA

Możemy wyróżnić dawki fizjologiczne (rzędu 0,3–1 mg), ponadfizjologiczne (≥3 mg) oraz terapeutyczne – stosowane w badaniach klinicznych lub pod nadzorem lekarza. Suplementacje warto rozpocząć od najniższej skutecznej dawki (0,3–0,5 mg) przyjmowanej około 30 minut przed snem. Taka forma najlepiej odzwierciedla naturalny profil wydzielania melatoniny i ogranicza ryzyko zaburzeń endogennej produkcji. Choć melatonina jest uznawana za bezpieczną, u niektórych osób może powodować skutki uboczne, takie jak ,,kac melatoninowy’’, senność w ciągu dnia, intensywne sny czy nocne przebudzenia.

Należy pamiętać, że suplementacja powinna być postrzegana jako wsparcie, a nie substytut zdrowego stylu życia i właściwej higieny snu.

Przeciwnowotworowe działanie melatoniny – podsumowanie

Melatonina to nie tylko hormon snu – to niesamowicie silny, naturalny związek chemiczny, który może wspierać organizm w chorobie nowotworowej. Badania pokazują, że melatonina działa na wielu poziomach: potrafi spowalniać wzrost guza, utrudniać tworzenie nowych naczyń krwionośnych i przerzutów, wspierać naturalne mechanizmy naprawy DNA, a nawet „włączać” wyciszone geny chroniące przed nowotworem.

Melatonina pomaga także w przywracaniu równowagi hormonalnej, co ma szczególne znaczenie w przypadku nowotworów piersi zależnych od estrogenów. Może wzmacniać działanie chemioterapii i hormonoterapii, a jednocześnie chronić zdrowe komórki przed skutkami ubocznymi leczenia.

Co ważne melatonina działa łagodnie i naturalnie, dzięki czemu może stanowić bezpieczne i obiecujące wsparcie w terapii onkologicznej. Dbałość o jej prawidłowy poziom, np. poprzez odpowiednią higienę snu, ekspozycję na naturalne światło w ciągu dnia i unikanie światła niebieskiego wieczorem – to proste kroki, które mogą realnie wspierać funkcjonowanie organizmu i być częścią profilaktyki przeciwnowotworowej.

Bibliografia

1. Samanta S. 2022. Melatonin: A potential antineoplastic agent in breast cancer. Journal of Environmental Pathology, Toxicology and Oncology, 41(4):55–84.
2. Kong X. i in. 2020. Melatonin: A potential therapeutic option for breast bancer. Trends in Endocrinology & Metabolism, 31(11):859–871.
3. Nemati Motehaver A. i in. 2025. Melatonin and breast bancer: A review article. Chonnam Medical Journal, 61(2):63–74.
4. Anim‑Koranteng C. i in. 2021. Melatonin — A new prospect in prostate and breast cancer management. Cureus, 13(9):e18124.
5. Li Y. i in. 2025. Influence of melatonin supplementation on cancer-related fatigue: a meta-analysis of randomized controlled trials. Clinical and Translational Oncology, 27(7):3232–3244.
6. Nimee F. i in. 2024. The Effect of Melatonin Supplementation on Cancer‑Related Fatigue during Chemotherapy Treatment of Breast Cancer Patients: A Double-Blind, Randomized Controlled Study. Cancers (Basel), 16(4):802
7. Minich D.M. i in. 2022. Is Melatonin the “Next Vitamin D”?: A Review of Emerging Science, Clinical Uses, Safety, and Dietary Supplements. Nutrients, 14(19):3934.
8. Mukhopadhyay i in. 2023. Melatonin supplementation for cancer‑related fatigue in patients with early‑stage breast cancer receiving radiotherapy: a double‑blind placebo‑controlled trial. The Oncologist, 2;29(2):e206-e212.
9. Seo K. i in. 2023. Effects of Melatonin Supplementation on Sleep Quality in Breast Cancer Patients: A Systematic Review and Meta‑Analysis. Healthcare (Basel), 11(5):675.
10. Wei F. i in. 2022. Night‑shift work, breast cancer incidence, and all‑cause mortality: an updated meta‑analysis of prospective cohort studies. Sleep and Breathing, 26(4):1509–1526.

Artykuł Melatonina a rak piersi pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.

Przeciwnowotworowe działanie grzybów – słowniczek potrzebnych pojęć

• Hamowanie proliferacji – ograniczanie nadmiernego podziału i namnażania się komórek nowotworowych
• Indukowanie apoptozy – powodowanie procesu zaprogramowanej śmierci komórek nowotworowych
• Ograniczanie angiogenezy – blokowanie tworzenia nowych naczyń krwionośnych, które dostarczają tlen i składniki odżywcze guzom nowotworowym, co jest kluczowe dla ich wzrostu i rozprzestrzeniania się
• Działanie hepatoprotekcyjnie – ochrona wątroby przed uszkodzeniami oraz wspieranie jej regeneracji
• Działanie neuroprotekcyjne – ochrona neuronów i układu nerwowego przed uszkodzeniami lub degeneracją
• Działanie immunostymulujące – działanie wzmacniające lub osłabiające odpowiedź odpornościową
• Białka antyapoptotyczne – białka, które mogą zapobiegać apoptozie poprzez hamowanie określonych etapów procesu śmierci komórki. Jest to działanie niekorzystne w kontekście choroby nowotworowej
• Białka proapoptotyczne – białka, które inicjują lub przyspieszają proces apoptozy, czyli programowanej śmierci komórki. Jest to działanie korzystne w kontekście choroby nowotworowej
• Adhezja komórek nowotworowych – proces, w którym komórki nowotworowe przylegają do siebie nawzajem lub do innych komórek/struktur w organizmie. Adhezja odgrywa istotną rolę w progresji nowotworu, wpływając na jego wzrost, inwazję i tworzenie przerzutów
• Migracja komórek nowotworowych – proces, w którym komórki nowotworowe przemieszczają się z miejsca, w którym powstały, do innych części organizmu
• NF-κB (ang. nuclear factor kappa-light-chain-enhancer of activated B cells) – czynnik transkrypcyjny zaangażowany w regulację odpowiedzi zapalnej i przetrwania komórek. W wielu nowotworach jest nadmiernie aktywny, wspomagając oporność na leczenie

Związki przeciwnowotworowe w grzybach

Szczególną rolę w grzybach odgrywają białka, tzw. grzybowe białka immunomodulujące (FIPs, ang. Fungal Immunomodulatory Proteins). Jest to grupa białek mających zdolność regulowania reakcji immunologicznej, co może oznaczać np. wzmacnianie odporności lub tłumienie nadmiernej reakcji zapalnej. Dotychczas zidentyfikowano ponad 30 różnych FIPs o właściwościach immunomodulujących i przeciwnowotworowych. Dzięki swoim właściwościom mogą wspomagać leczenie nowotworów oraz hamować reakcje alergiczne i autoimmunologiczne. Działają ponadto przeciwwirusowo i antybakteryjnie.

Istotne w kontekście przeciwnowotworowym są również wielocukry występujące w grzybach czyli tzw. polisacharydy grzybowe, do których zaliczamy m.in. beta-glukany. Mechanizm działania polisacharydów grzybowych obejmuje aktywację odporności wrodzonej: makrofagów, komórek dendrytycznych i neutrofili. Polisacharydy indukują również produkcję cytokin, które atakują komórki nowotworowe. Wykazują działanie przeciwwirusowe i antybakteryjne, a pod ich wpływem dochodzi do wzmacniana bariery immunologicznej, co wiąże się z lepszym rozpoznawaniem i niszczeniem patogenów oraz antygenów nowotworowych. Polisacharydy grzybowe wykazują również działanie antyoksydacyjne, chroniąc DNA przed uszkodzeniami. Wykazano, że polisacharydy w połączeniu z chemioterapią wspomagają odporność u pacjentów onkologicznych i wzmacniają skuteczność samego leczenia. Ponadto chronią błonę śluzową jelit i skórę przez stukami ubocznymi leczenia onkologicznego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że polisacharydy grzybowe zmniejszają inwazyjność, hamują angiogenezę i utrudniają migrację komórkom nowotworowym.

Oprócz białek i polisacharydów, grzyby zawierają wiele innych bioaktywnych związków, takich jak:

• terpenoidy i triterpeny o działaniu przeciwzapalnym, hepatoprotekcyjnym i przeciwnowotworowym, na przykład kwasy ganoderowe, lanostany
• związki fenolowe i chinony o działaniu antyoksydacyjnym, przeciwbakteryjnym i neuroprotekcyjnym, na przykład polifenole, flawonoidy, kwas galusowy, hispolon, emodyna i katechole
• steroidy i związki lipidowe o działaniu przeciwzapalnym, wspierającym metabolizm i regulującym układ hormonalny, na przykład witamina D i sterole grzybowe
• enzymy grzybowe (podgrupa białek grzybowych) o działaniu detoksykacyjnym, antyoksydacyjnym, przeciwbakteryjnym, przeciwwirusowym i przeciwnowotworowym, na przykład lakkaza

Przeciwnowotworowe działanie grzybów – wybrane gatunki

Poniżej opisałam siedem wyjątkowo interesujących gatunków grzybów – zarówno rodzimych, występujących na terenie Polski, jak i tych wywodzących się z tradycji azjatyckiej. Część z nich można włączyć do codziennej diety lub stosować w formie suplementów.

Cordyceps sinensis

Grzyby z rodzaju Cordyceps, a szczególnie Cordyceps sinensis (obecnie klasyfikowany również jako Ophiocordyceps sinensis), są szeroko stosowane w tradycyjnej medycynie chińskiej ze względu na swoje właściwości immunostymulujące, neuroprotekcyjne, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwzapalne oraz przeciwnowotworowe. Cordyceps to grzyb pasożytniczy, który rośnie na larwach owadów w wysokogórskich rejonach Tybetu i Himalajów.

Do głównych związków bioaktywnych grzyba Cordyceps należą kordycepina, ergosterol, polisacharydy oraz modyfikowane nukleozydy. Najlepiej poznanym składnikiem jest kordycepina, znana z silnych właściwości przeciwnowotworowych. Jej działanie opiera się na kilku mechanizmach molekularnych:

• zaburzanie stabilności i translacji mRNA w komórkach nowotworowych, co prowadzi do zmniejszenia ekspresji białek związanych z proliferacją i przeżywaniem komórek nowotworowych
• indukowanie apoptozy poprzez aktywację mitochondrialnego szlaku śmierci komórkowej – uszkodzenie mitochondriów powoduje uwolnienie cytochromu c, aktywację kaspaz i degradację białek komórkowych
• hamowanie migracji i inwazji komórek nowotworowych poprzez zmniejszenie ekspresji białek odpowiedzialnych za tworzenie przerzutów
• działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne oraz stymulowanie aktywności komórek układu odpornościowego, takich jak makrofagi, komórki dendrytyczne i limfocyty T, co wzmacnia odpowiedź immunologiczną organizmu

Pozostałe związki bioaktywne obecne w grzybie, takie jak polisacharydy, ergosterol oraz modyfikowane nukleozydy, również wykazują działanie przeciwnowotworowe, przeciwwirusowe, przeciwzapalne i antybakteryjne.

Trametes versicolor, czyli włośniak różnobarwny

Trametes versicolor (dawniej Coriolus versicolor), znany również jako włośniak różnobarwny, to grzyb o szerokim zastosowaniu w medycynie, szczególnie w kontekście leczenia nowotworów. Występuje w Azji, Ameryce Północnej i Europie, w tym również w Polsce. Jego zastosowanie medyczne wywodzi się głównie z medycyny Dalekiego Wschodu, zwłaszcza z Chin i Japonii, gdzie od wieków wykorzystywany jest jako środek immunostymulujący i wspomagający leczenie chorób przewlekłych.

Do najważniejszych bioaktywnych związków włośniaka różnobarwnego należą polisacharydopeptyd (PSP) oraz polisacharyd K (PSK). Oba związki wykazują działanie immunostymulujące, przeciwnowotworowe, przeciwzapalne i przeciwwirusowe. Mogą ponadto działać ochronnie na wątrobę, wspomagać pamięć oraz opóźniać procesy starzenia. Do związków aktywnych grzyba, które wspierają organizm w chorobie, należy również białko immunomodulujące FIP-tvc, które wpływa na regulację odpowiedzi immunologicznej poprzez aktywację komórek układu odpornościowego. Wykazano również, że ekstrakty z Coriolus versicolor mogą łagodzić skutki uboczne związane z leczeniem chemioterapią i radioterapią. Mechanizmy działania przeciwnowotworowego włośniaka różnobarwnego obejmują:

• modulację układu odpornościowego – aktywacja limfocytów T i komórek NK zwalczających komórki nowotworowe, stymulacja makrofagów i komórek dendrytycznych prezentujących antygeny nowotworowe
• hamowanie proliferacji komórek nowotworowych – indukcja apoptozy poprzez aktywację szlaku kaspaz oraz regulację ekspresji białek pro- i antyapoptotycznych
• hamowanie angiogenezy – zmniejszenie produkcji VEGF (naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu), co ogranicza dopływ składników odżywczych do nowotworu
• działanie przeciwzapalne – hamowanie aktywności czynnika transkrypcyjnego NF-κB, który reguluje ekspresję genów prozapalnych i pronowotworowych

PSK jest zatwierdzonym lekiem wspomagającym terapię nowotworową w Japonii, zwłaszcza w leczeniu raka jelita grubego i raka piersi. Jest stosowany od lat 70. XX wieku.

Ganoderma lucidum, czyli lakownica żółtawa (reishi)

Ganoderma lucidum, znana również jako lakownica żółtawa lub reishi, jest jednym z najpopularniejszych grzybów leczniczych na świecie. Występuje w Azji, Ameryce Północnej oraz Europie, jednak w Polsce spotykana jest bardzo rzadko i znajduje się na liście gatunków potencjalnie zagrożonych.

Reishi jest stosowana od tysięcy lat w tradycyjnej medycynie chińskiej. Ceniona jest przede wszystkim za swoje właściwości wzmacniające układ odpornościowy, przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. Liczne badania naukowe potwierdzają jej korzystny wpływ na organizm, zwłaszcza w kontekście terapii wspomagających leczenie nowotworów. Do najważniejszych związków bioaktywnych reishi należą:

• triterpenoidy – wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwnowotworowe oraz ochronne dla wątroby
• białka immunomodulujące, takie jak LZ-8 – wpływają na aktywację limfocytów T oraz regulację odpowiedzi immunologicznej, wykazując potencjalne działanie przeciwnowotworowe
• polisacharydy – wspierają funkcje układu odpornościowego, działają przeciwnowotworowo i przeciwutleniająco
• peptydoglikany – posiadają właściwości immunomodulujące
• sterole i fenole – regulują procesy zapalne i wykazują aktywność antyoksydacyjną

Mechanizmy działania przeciwnowotworowego lakownicy żółtawej obejmują:

• hamowanie wzrostu komórek nowotworowych – triterpenoidy i polisacharydy mogą spowalniać cykl komórkowy komórek nowotorowych, zatrzymując go w fazie G1 i uniemożliwiając dalszy rozwój guza
• indukowanie apoptozy – aktywacja szlaków apoptycznych prowadzi do obniżenia poziomu białek antyapoptotycznych (Bcl-2, Bcl-xL) oraz zwiększenia ekspresji białek proapoptotycznych (Bax, kaspaza-9, kaspaza-3)
• wzmacnianie odpowiedzi immunologicznej – stymulacja aktywności limfocytów T, komórek NK, makrofagów i komórek dendrytycznych oraz aktywacja szlaków sygnałowych odpowiedzialnych za produkcję cytokin (m.in. IL-2, TNF-α). Reishi może również wspierać skuteczność chemioterapii i radioterapii oraz łagodzić skutki uboczne leczenia
• hamowanie przerzutów – ograniczenie aktywności enzymów (MMP-2, MMP-9) sprzyjających migracji komórek nowotworowych oraz regulacja ekspresji białek związanych z agresywnością guza (AKT1, AKT2, cyklina D1)
• działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne – regulacja poziomu cytokin prozapalnych i neutralizacja wolnych rodników, co przyczynia się do ochrony komórek przed stresem oksydacyjnym i zmniejsza ryzyko rozwoju nowotworów
• modulowanie metabolizmu – wpływ na aktywność enzymów detoksykacyjnych oraz regulacja poziomu hormonów, co może mieć znaczenie w leczeniu nowotworów hormonozależnych, takich jak rak piersi

Reishi nie jest oficjalnie zatwierdzonym lekiem przeciwnowotworowym w żadnym kraju, ale znajduje zastosowanie jako środek wspomagający terapię nowotworową w niektórych państwach azjatyckich.

Grifola frondosa, czyli żagwica listkowata (maitake)

Grifola frondosa, znana również jako żagwica listkowata lub maitake to grzyb o długiej historii stosowania w tradycyjnej medycynie Dalekiego Wschodu, szczególnie w Chinach i Japonii. Występuje głównie w lasach umiarkowanych Ameryki Północnej, Chin i Japonii, gdzie rośnie u podstawy drzew liściastych, szczególnie dębów. W Polsce ten gatunek jest rzadko spotykany i znajduje się na liście gatunków zagrożonych.

Maitake należy do najlepiej przebadanych grzybów leczniczych. Wykazuje szerokie spektrum właściwości prozdrowotnych, w tym działanie immunomodulujące, przeciwnowotworowe, przeciwzapalne, przeciwwirusowe oraz przeciwcukrzycowe. Do najważniejszych związków bioaktywnych maitake należą różne frakcje β-glukanów, zwłaszcza frakcja D (Maitake D-Fraction), która jest standaryzowaną formą proteoglukanów stosowaną także w suplementach diety. Inne istotne związki to frakcja X, grifolan, frakcja MZ oraz MT-α-glukan. Mechanizmy działania przeciwnowotworowego maitake obejmują:

• stymulację układu odpornościowego – aktywacja limfocytów T, komórek NK, makrofagów i komórek dendrytycznych oraz zwiększenie produkcji cytokin, takich jak IL-2 i TNF-α
• indukcję apoptozy komórek rakowych – zwiększenie stosunku Bax/Bcl-2 oraz aktywacja szlaku kaspaz, prowadząca do kontrolowanej śmierci komórek nowotworowych
• hamowanie proliferacji nowotworowej – wpływ na cykl komórkowy i zahamowanie podziału komórek nowotworowych
• ograniczenie angiogenezy – zmniejszenie ekspresji czynników promujących tworzenie naczyń krwionośnych odżywiających guzy
• hamowanie przerzutów – modyfikacja ekspresji białek odpowiedzialnych za migrację i adhezję komórek nowotworowych, takich jak E-kadheryna i β-katenina

Badania in vitro na komórkach raka piersi wykazały, że maitake wpływa na ekspresję genów związanych z progresją nowotworową, remodeluje cytoszkielet komórek nowotworowych i ogranicza ich zdolność do tworzenia przerzutów. Z kolei badania in vivo (na modelach zwierzęcych) wskazują, że standaryzowana frakcja Maitake D-Fraction może zmniejszać liczbę przerzutów do płuc oraz wydłużać czas przeżycia u zwierząt z nowotworami.

Maitake może również wspomagać klasyczną terapię onkologiczną – zwiększając skuteczność chemioterapii i radioterapii, poprawiając odpowiedź immunologiczną organizmu oraz łagodząc skutki uboczne leczenia.

Lentinula edodes, czyli twardnik japoński (shiitake)

Lentinula edodes, znany również jako twardnik japoński lub shiitake jest – zaraz po pieczarkach – najczęściej uprawianym grzybem na świecie. W tradycyjnej medycynie chińskiej wykorzystywany jest od blisko dwóch tysięcy lat. Występuje naturalnie na obszarze Azji Wschodniej: w Chinach, Japonii oraz na Półwyspie Indochińskim.

Shiitake wykazuje szerokie spektrum właściwości prozdrowotnych, w tym działania antyoksydacyjne, immunomodulujące, przeciwwirusowe, przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. Wspomaga również funkcjonowanie wątroby, przyczynia się do obniżenia poziomu cholesterolu oraz pomaga regulować ciśnienie krwi. Do głównych związków bioaktywnych shiitake należą:

• lentinan – β-glukan o silnym działaniu immunostymulującym i przeciwnowotworowym, będący najważniejszym składnikiem aktywnym shiitake. W Japonii lentinan stosowany jest jako lek wspomagający terapię nowotworową, szczególnie w leczeniu raka żołądka i jelita grubego
• ergotioneina i związki fenolowe – substancje o silnym potencjale antyoksydacyjnym, chroniące komórki przed uszkodzeniami
• eritadenina, ergosterol oraz inne frakcje β-glukanów – związki wspierające gospodarkę lipidową i regulujące ciśnienie krwi
• lentionina i bioaktywne peptydy – wykazujące działanie przeciwnowotworowe i przeciwbakteryjne

Mechanizmy przeciwnowotworowego działania twardnika japońskiego obejmują:

• zahamowanie proliferacji komórek nowotworowych – lentinan oraz inne związki wpływają na cykl komórkowy i ograniczają podziały komórek nowotworowych
• indukcję apoptozy – poprzez aktywację kaspaz, przywrócenie aktywności genu p53 („strażnika genomu”) oraz hamowanie czynników przeciwdziałających śmierci komórkowej
• blokowanie szlaku PI3K/Akt/mTOR – kluczowego dla przeżywalności i wzrostu wielu typów nowotworów
• hamowanie aktywności czynnika transkrypcyjnego NF-κB – co prowadzi do zahamowania ekspresji genów zapalnych i onkogenów
• modulację aktywności receptora estrogenowego ERα – co ma istotne znaczenie w terapii hormonalnej raka piersi
• zwiększenie wrażliwości komórek nowotworowych na działanie chemioterapii – dzięki osłabieniu mechanizmów oporności nowotworu

W Polsce shiitake nie jest zarejestrowany jako lek onkologiczny ani nie jest stosowany w oficjalnych protokołach leczenia nowotworów. Ekstrakty z shiitake, szczególnie lentinan, są dostępne w formie suplementów diety i preparatów wspomagających odporność.

Pleurotus ostreatus, czyli boczniak ostrygowaty

Pleurotus ostreatus, znany również jako boczniak ostrygowaty, to grzyb szeroko rozpowszechniony na całym świecie. Występuje naturalnie niemal na wszystkich kontynentach (z wyjątkiem Antarktydy), a w Polsce jest gatunkiem pospolitym. Oprócz wartości kulinarnej, boczniak znany jest również z licznych właściwości prozdrowotnych, wykorzystywanych zarówno w tradycyjnych, jak i nowoczesnej medycynie.

Boczniak ostrygowaty wykazuje działanie przeciwnowotworowe, immunomodulujące, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe oraz neuroprotekcyjne. Zawiera szereg związków bioaktywnych, do których należą:

• α-glukany i β-glukany – polisacharydy stymulujące odpowiedź immunologiczną
• mevinolina (lowastatyna) – naturalna statyna o właściwościach hipocholesterolemicznych i antyangiogennych
• ergosterol – prekursor witaminy D, którego metabolity mogą wpływać na szlaki hormonalne i proliferację komórek nowotworowych

Mechanizmy działania przeciwnowotworowego boczniaka obejmują:

• zatrzymanie cyklu komórkowego w fazie G0/G1 – poprzez regulację genów takich jak p21, p53, p27 i p19 oraz aktywację genu p53 prowadzi do zahamowania proliferacji i inicjuje apoptozę
• zmniejszenie ekspresji czynników transkrypcyjnych (E2F1, PCNA, CDK4 i CDK6) – uniemożliwienie komórkom nowotworowym wejście w fazę podziału, zatrzymując ich rozwój
• indukcję stresu oksydacyjnego i apoptozy – aktywacja szlaku kaspaz, ekspresja białka Bax oraz aktywacja szlaku fosfo-JNK prowadzą do zaprogramowanej śmierci komórki nowotworowej
• zmniejszenie ekspresji Bcl-2, co przesuwa równowagę na korzyść białek proapoptotycznych

Dodatkowo boczniak ogranicza zdolność nowotworów do rozwoju i przerzutowania poprzez:

• hamowanie angiogenezy – redukcja ekspresji VEGF oraz zahamowanie tworzenia naczyń krwionośnych w obrębie guza
• zmniejszenie aktywności metaloproteinaz MMP-2 i MMP-9, odpowiedzialnych za degradację macierzy pozakomórkowej i tworzenie przerzutów
• działanie lowastatyny – ograniczające angiogenezę i wzrost nowotworu

Badania na modelach zwierzęcych nowotworów piersi wykazały, że suplementacja ekstraktami z boczniaka zmniejsza objętość guza oraz obniża ekspresję receptorów estrogenowych i progesteronowych, co wskazuje na potencjalne działanie antyestrogenowe. Może mieć to szczególne znaczenie w przypadku hormonozależnych nowotworów piersi.

Koniecznie sprawdź mój przepis na przeciwzapalną zupę z boczniakami.

Hericium erinaceus, czyli soplówka jeżowata

Hericium erinaceus, znana również jako soplówka jeżowata lub lwia grzywa, to charakterystyczny grzyb o kaskadowym, białym owocniku przypominającym sopelki. Występuje naturalnie w Azji, Europie i Ameryce Północnej, najczęściej na martwych lub uszkodzonych pniach drzew liściastych – szczególnie dębów i buków.

W tradycyjnej medycynie chińskiej i japońskiej soplówka była od wieków stosowana jako środek tonizujący i wzmacniający układ nerwowy. Współczesne badania potwierdzają jej neuroprotekcyjne, immunomodulujące, przeciwnowotworowe i przeciwzapalne działanie. Do najważniejszych substancji aktywnych soplówki jeżowatej należą:

• erinacyny i hericenony – stymulujące produkcję czynnika wzrostu nerwów (NGF), co wspiera regenerację komórek nerwowych i poprawę funkcji poznawczych
• polisacharydy i β-glukany – wzmacniające odporność i wspomagające przeciwnowotworową odpowiedź organizmu
• triterpenoidy – o silnym działaniu przeciwzapalnym i antyoksydacyjnym
• sterole i związki fenolowe – wspierające układ sercowo-naczyniowy i działające ochronnie na komórki

Mechanizmy przeciwnowotworowego działania soplówki jeżowatej obejmują:

• indukcję apoptozy – poprzez zwiększenie ekspresji białka proapoptotycznego Bax oraz aktywację kaspazy-3
• zahamowanie proliferacji komórek nowotworowych – dzięki wpływowi na cykl komórkowy i blokadę podziałów komórkowych
• ograniczenie angiogenezy – poprzez obniżenie poziomu VEGF, kluczowego czynnika wzrostu naczyń krwionośnych
• hamowanie aktywności NF-κB – czynnika regulującego ekspresję genów zapalnych i promujących wzrost nowotworu

Soplówka jeżowata wspiera również terapię onkologiczną – zwiększa skuteczność chemioterapii i radioterapii oraz łagodzi skutki uboczne, takie jak uszkodzenia śluzówki przewodu pokarmowego czy toksyczne działanie na układ nerwowy. W badaniach klinicznych i przedklinicznych wykazano, że Hericium może zmniejszać objawy tzw. ,,chemo brain” – zaburzeń pamięci, koncentracji i funkcji poznawczych po leczeniu onkologicznym.

Przeciwnowotworowe działanie grzybów – wnioski

Metaanaliza obejmująca 17 badań obserwacyjnych (6 kohortowych i 11 typu „przypadek-kontrola”), w których łącznie uwzględniono 19 732 przypadki nowotworów, dostarczyła solidnych dowodów na związek między regularnym spożyciem grzybów a obniżonym ryzykiem wystąpienia raka. Wyniki wskazują, że osoby regularnie spożywające grzyby miały o około 34% niższe ryzyko zachorowania na nowotwory ogółem w porównaniu do osób, które grzybów nie jadły.

Szczególnie wyraźny efekt ochronny odnotowano w przypadku raka piersi, gdzie względne ryzyko było aż o 35% niższe u osób spożywających grzyby. Sugeruje to, że bioaktywne związki zawarte w grzybach mogą mieć szczególne działanie protekcyjne w kontekście raka piersi, co wymaga dalszych badań w celu wyjaśnienia mechanizmów tego efektu. Wyniki te są spójne z wcześniejszymi doniesieniami naukowymi, które wskazują, że polisacharydy (zwłaszcza β-glukany), triterpenoidy i inne związki bioaktywne obecne w grzybach mogą modulować układ odpornościowy, hamować proliferację komórek nowotworowych oraz wykazywać właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne. Z tego powodu grzyby stanowią obiecujący kierunek badań nad profilaktyką raka piersi.

Należy jednak pamiętać, że większość analizowanych badań ma charakter obserwacyjny, co uniemożliwia wyciągnięcie jednoznacznych wniosków przyczynowo-skutkowych. Możliwe jest również, że osoby spożywające więcej grzybów prowadzą zdrowszy styl życia, który sam w sobie może wpływać na zmniejszenie ryzyka zachorowania na raka.

Pytania o optymalną dawkę grzybów oraz o to, czy efekt ochronny jest zależny od ilości czy regularności spożycia, pozostają bez jednoznacznej odpowiedzi. Konieczne są dalsze, dobrze zaprojektowane badania kliniczne, aby lepiej zrozumieć rolę grzybów w profilaktyce nowotworowej.

Biorąc jednak pod uwagę mechanizmy działania grzybów oraz dostępne dane, warto rozważyć włączenie ich do codziennej diety lub suplementacji – profilaktycznie – jako naturalne wsparcie dla układu odpornościowego i potencjalny element strategii przeciwnowotworowej.

Bibliografia:

1. Liu Y. i in. 2020. Current understanding of the structure and function of fungal immunomodulatory proteins. Frontiers in Nutrition, 7:132.
2. Ba D.M. i in. 2021. Higher mushroom consumption is associated with lower risk of cancer: a systematic review and meta-analysis of observational studies. Advances in Nutrition, 12(5):1691–1704.
3. Li J. i in. 2014. Dietary mushroom intake may reduce the risk of breast cancer: evidence from a meta-analysis of observational studies. PLoS One, 9(4):e93437.
4. Narayanan S. i in. 2023. Medicinal mushroom supplements in cancer: a systematic review of clinical studies. Current Oncology Reports, 25(6):569–587.
5. Szućko-Kociuba I. i in. 2023. Neurotrophic and Neuroprotective Effects of Hericium erinaceus. International Journal of Molecular Sciences, 24(21):15960.
6. Saitsu Y. i in. 2019. Improvement of cognitive functions by oral intake of Hericium erinaceus. Biomedical Research, 40(4):125-131.
7. Spacek J. i in. 2022. Immunomodulation with β-glucan from Pleurotus ostreatus in patients with endocrine-dependent breast cancer. Immunotherapy, 14(1):31-40.
8. Fekry T. i in. 2022. Anticancer Properties of Selenium-Enriched Oyster Culinary-Medicinal Mushroom, Pleurotus ostreatus (Agaricomycetes), in Colon Cancer In Vitro. International Journal of Medicinal Mushrooms, 2022;24(11):1-20.

Artykuł Przeciwnowotworowe działanie grzybów pochodzi z serwisu jadietetyk.pl | Blog dietetyczny.